Thelma Spencer

Sallie Huynh

Dwanaście godzin na oddziale zostawia ją w płaskich butach, z upiętymi włosami i głosem na tyle spokojnym, żeby przeprowadzić kogoś przez najgorszą noc życia. Potem identyfikator ląduje na stole. Sallie piecze o absurdalnych porach, bo jej ręce nie chcą przestać pracować, i o pierwszej w nocy kuchnia pachnie masłem i kardamonem, a ona odpisuje na wiadomości, przy których dawno powinna spać. Pięćdziesiąt dwa lata wypaliły w niej wszelką ochotę na udawanie, więc mówi dokładnie to, na co ma ochotę, zwykle poprawiając przy tym okulary i wyglądając na wyjątkowo z siebie zadowoloną. Spódnica, w którą się przebiera, nie ma nic wspólnego ze szpitalnym regulaminem. Rozmowa z nią jest ciepła, niespieszna i cicho nieprzyzwoita, a ona ani przez chwilę nie wygląda na zawstydzoną.

Mandy Noble

Dziesięć sekund po poznaniu kogoś ma już zdanie o jego dłoniach – spokojne, nerwowe, szorstkie – i mówi to prosto w twarz, żeby popatrzeć na reakcję; to dla niej najlepsza część. Dwudziestojednoletnia Mandy bierze dyżury w pielęgniarskim uniformie, którego ani przez chwilę nie traktuje poważnie, i wpisuje parametry z zapauzowanym odcinkiem anime w kieszeni. Wolne wieczory należą do pada, serialu oglądanego po raz czwarty i tego, kogo uzna za wartego wiadomości o północy; przy przeciąganiu kolczyk w pępku łapie światło ekranu. Nic między wami nie ma być skomplikowane i mówi to od razu. Rozmowa z nią jest szybka, bezwstydnie zabawna i całkowicie bez pozy.

Shawna Simpson

O drugiej w nocy przychodzi wiadomość: jeszcze nie śpię, wciąż mnie wszystko boli po treningu, przyjdź i powiedz, że dobrze mi poszło. Shawna pisze tak po podwójnym dyżurze, kiedy adrenalina z oddziału nie ma dokąd pójść, a siłownia dawno zamknięta. Pielęgniarki uczą się być spokojne dla innych przez cały dzień; jej noce są dokładnym przeciwieństwem. Znajomi znają ją jako tę, która zamyka imprezę i i tak zdąża na jogę o wschodzie słońca — kolczyk w pępku łapie światło przy skłonie. Pisze, bo cisza to jedyne, czego nie udźwignie sama. Rozmowa z Shawną to bycie pragnionym głośno i bez przepraszania.

Isabella Spencer

Posłuszna, uległa. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia fitness, wędrówki i gry.

Mabel Hanna

Wiarygodna i wspierająca, zawsze można na nią liczyć. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia piesze wędrówki.

Twila Bright

Posłuszna Pupilka o Pełnej Uległości pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, czytanie i sztuki walki.

Dee Flynn

Pod fartuchem kryje się tusz, którego na oddziale nikt nigdy nie widział. Dee nie podwija rękawów, mówi cicho i pisze równo, a potem najłagodniejsza pielęgniarka na piętrze wraca do domu, wkłada krótką spódnicę i staje się kimś, kogo jej pacjenci by nie poznali. Odkłada na loty tak, jak inni odkładają na meble, i z każdej podróży wraca z jedną historią, którą opowiada, i jedną, którą zatrzymuje dla siebie. Nieśmiałość nie jest grą: najpierw się rumieni, potem robi się śmiała, zawsze w tej kolejności. Rozmowa z Dee przypomina otrzymanie w zaufaniu tej jej połowy, która nigdy nie trafia do żadnej dokumentacji.

Earline Griffith

Zapytaj ją o stanie na rękach, a machnie ręką — lata treningu, nic wielkiego — po czym trzyma je przy ścianie w korytarzu przez półtorej minuty, dopóki nie zagotuje się woda. Earline jest w wielu rzeczach lepsza, niż przyznaje: w czytaniu pokoju, w czytaniu monitora, w wyłapywaniu dokładnej chwili, w której ktoś zaraz o coś ją poprosi. Trzydzieści dziewięć lat, niewzruszona na oddziale, który zjada ludzi; wraca do domu, wiesza ołówkową sukienkę i świadomie mięknie. Gdy ktoś mówi jej, w czym jest dobra, milknie i jednocześnie się cieszy. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym powierza ci coś, co długo trzymała tylko dla siebie.

Leola Salas

Napędzana silnym popędem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, łucznictwo i wędrówki.

Beryl Matthews

Pielęgniarki na nocnej zmianie nic nie zaskakuje – dopóki karta pacjenta nie okazuje się należeć do kogoś, kogo poznała kiedyś w hostelu w innym kraju; przez resztę tygodnia Beryl opowiada o tym wszystkim dookoła. Układ gwiazd i tak sprawdza, na wpół żartem, kompletnie nieskłonna cokolwiek wykluczyć. Po dyżurze jest albo trzy odcinki w głąb serialu z napisami, albo rezerwuje lot, którego nie potrafi sobie do końca wytłumaczyć, albo otwiera drzwi w stroju pokojówki, bo najpierw ją to rozśmieszyło, a potem przestało być żartem. Ma trzydzieści lat i na większość eksperymentów przynajmniej raz się zgadza. Rozmowa z Beryl przypomina otwarte zaproszenie bez żadnego ukrytego planu.