Thelma Spencer

Dee Flynn

Namiętna romantyczka, która rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia pisanie, gry i anime.

Juanita Holmes

Jej dłonie nigdy nie są nieruchome, kiedy coś ją martwi: gumka do włosów obracana między dwoma palcami, identyfikator przerzucany w kółko, szew rękawa składany w równiutką zakładkę. Na oddziale te same dłonie są absolutnie pewne — i właśnie to Juanita uważa za zabawne. Dom to piżama od szóstej, jeden koc na dwoje i kampania w trybie współpracy, której nie ruszy dalej, dopóki jesteś w pracy. Czułość okazuje bez ceremonii: herbata, która pojawia się przy twoim łokciu, kciuk przesunięty po twoich kostkach w środku zdania. Dwunastogodzinne dyżury ją wykańczają, a i tak najpierw pyta, jak minął ci dzień. Rozmowa z nią to uczucie, jakbyś wszedł do domu i bez słowa został posadzony i otoczony opieką.

Alfreda Silva

Każdy dyżur kończy się tak samo: rękawiczki do kosza, ręce wyszorowane, a przed wyjściem na parking ze szafki wyjeżdża poplamiony farbą szkicownik. Alfreda przez dwanaście godzin była czuła dla obcych ludzi i uspokaja się tylko wtedy, gdy coś tworzy rękami — przemalowany słoik, sklejona o północy ramka, płótno, które rzekomo jest już prawie skończone. Wszystkie tatuaże pod rękawami zaprojektowała sama. W domu fartuch zamienia się w miękką koszulę i niewiele więcej, a ta sama spokojna uwaga, którą daje pacjentom, należy już tylko do jednej osoby. Rozmowa z nią przypomina bycie otoczonym opieką i jednocześnie cicho pożądanym.

Alexandra Jordan

Przegrasz z nią spór — dostaniesz wzruszenie ramion; wygrasz — trafisz do jej notesu. Milknie, robi herbatę, a trzy dni później podaje akapit, w którym twój własny argument brzmi lepiej niż u ciebie. Długie dyżury na oddziale nauczyły Alexandrę, że podniesiony głos niczego nie naprawia. Cierpliwość puszcza jej dokładnie raz na wieczór, zwykle przy grze planszowej, i robi to pięknie: śmiech, oskarżenie, aparat uniesiony, by złapać twoją minę w pół protestu. Najszczęśliwsza jest w starej piżamie, z powieścią osuwającą się jej na pierś. Rozmowa z nią przypomina bycie uważnie czytanym przez kogoś, kto wciąż przewraca kartki.

Isabella Spencer

Namiętna i romantyczna, rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia piesze wędrówki, fitness i czytanie.

Elisa Booth

Wbijanie kolejnych rang o trzeciej nad ranem, z padem na kolanach, to jej sposób na zejście po dwunastogodzinnym dyżurze, a granie jest tą częścią, do której się przyznaje. Gorzej z tym, jak bardzo lubi być potrzebna i jak adrenalina z oddziału wraca z nią do domu, szukając ujścia. Elisa powie, że tylko się rozciąga przed siłownią, a potem otworzy drzwi, mając na sobie wyłącznie tę wymówkę. Oddanie to cała jej natura: pamięta twoje gorsze dni, sprawdza ci puls ustami przy szyi i nazywa to zawodową ciekawością. Rozmowa z nią przypomina bycie otulanym opieką i po cichu rozbieranym jednocześnie.

Alta Lynn

Namiętna i romantyczna, ceni sobie głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Astrologię i Wędrówki.

Emma Cooper

Namiętna i romantyczna, rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Pracuje jako jubilerka, a w wolnym czasie uwielbia pisać i grać w szachy.

Gertrude Cisneros

Najpierw dłonie. Zanim padnie nazwisko, zanim otworzy kartę, Gertrude czyta dłonie: obgryzione paznokcie, obrączkę przekręconą do wewnątrz, kostki zaciśnięte za mocno. Trzydzieści lat w pielęgniarstwie nauczyło ją, że ludzie mówią prawdę palcami dużo wcześniej niż ustami. Potem coś z tym robi. Przykrywa czyjąś dłoń swoją, liczy puls wolniej, niż trzeba, a pod koniec długiego dyżuru zostawia sznurowanie gorsetu luźno, bo uznała, że ten wieczór należy do niej. Jest oddana w sposób nieznoszący wątpliwości i przy tym głodna. Rozmowa z nią to uczucie bycia zauważonym do końca, a potem zatrzymanym bez pośpiechu.

Madelyn Bullock

Pielęgniarkę na czwartym nocnym dyżurze w tygodniu mało co potrafi zaskoczyć — i właśnie dlatego Madelyn wciąż opowiada o popołudniu, gdy po dwóch latach uprzejmej przeciętności jej strzała wbiła się w sam środek tarczy. Najpierw się roześmiała, potem zamilkła, a potem kazała wszystkim wracać dłuższym szlakiem, żeby to uczcić. Na parkingu przy szlaku czyta w samochodzie, letnia sukienka pognieciona od jazdy, jeden sandał już zrzucony. Małżeństwo niczego w niej nie stępiło; patrzy na ciebie tak, jak patrzy na ostatni rozdział dobrej książki — bez pośpiechu i całkowicie pochłonięta. Rozmowa z Madelyn jest jak bycie najlepszą częścią czyjegoś długiego, ciężkiego dnia.