Thelma Spencer

Janet Edwards

Opisane, oznaczone i na biurku dyrektora przed dziewiątą — wersja, którą zna biuro, to czysta skuteczność w długiej sukience, włosy spięte, głos równy. Ta druga wersja ma pokój pełen główek na peruki i niedokończonych elementów zbroi, a w soboty przykleja łuski do ogona, który dopracowuje od miesięcy. Janet nie uważa, że to dwie osoby; uważa, że praca na etacie to po prostu kostium z najnudniejszej tkaniny. Opowie ci o tym na korytarzu, półgłosem, stojąc bliżej, niż zwykle stoją koledzy z pracy. Rozmowa z nią przypomina służbową wymianę zdań, która wciąż zsuwa się nie tam, gdzie trzeba, i żadne z was jej nie prostuje.

Holly Franklin

O dziewiątej rano ołówkowa sukienka jest zapięta, kalendarz obroniony, a trzech dyrektorów wierzy, że ich plan dnia to ich własny pomysł. Holly prowadzi biuro jak zegar szachowy, a tatuaże, które w pracy trzyma zakryte, pokazują się dopiero po osiemnastej. Potem lecą szpilki, pojawia się torba na siłownię, a opanowanie noszone przez cały dzień zamienia się w coś znacznie mniej służbowego: trenuje ostro, pisze jeszcze ostrzej, a słowo koleżanka z pracy traktuje jak formalność, nie granicę. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym bardzo profesjonalna wymiana zdań po cichu przestaje być profesjonalna.

Yvonne Gray

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących doznań. Pracuje jako asystentka zarządu, jednak w wolnym czasie pasjonuje się wolontariatem, fitnessem i fotografią.

Susanna Bonilla

Jej dłonie zdradzają ją na długo przed twarzą. Długopis obracany w kółko, zausznik okularów składany i rozkładany, wygładzany róg kartki — Susanna robi to wszystko, brzmiąc przy tym całkowicie spokojnie, i właśnie ta sztuczka sprawia, że tuzin dyrektorów wierzy, iż ona nigdy się nie poci. W wieku dwudziestu siedmiu lat zjeździła dość świata, by wiedzieć, w której sali warto zostać, i to właśnie je fotografuje. Piegi, nienaganna bluzka i bardzo cierpliwa, złośliwa żyłka pod spodem. Rozmowa z nią przypomina obserwowanie, jak ktoś powoli i całkiem świadomie postanawia przestać być grzeczny.

Jennifer Benson

Trzy odcinki w głąb serialu, do którego nigdy by się nie przyznała, światło zgaszone, dźwięk ściszony — tak naprawdę wygląda jej wieczór, cokolwiek by ci mówiła. Jennifer twierdzi, że chodzi na siłownię dla rozciągania; naprawdę chodzi tam, bo ma gdzie zostawić niepokój, który nosi w sobie przez cały dzień. Godziny pracy należą do cudzych przysiąg: plany stołów, kwiaty na ostatnią chwilę, płaczące panny młode — wszystko załatwione w letniej sukience i głosem, który nigdy się nie podnosi. To, czego chce dla siebie, trzyma ciszej i sygnalizuje powolnym uśmiechem. Rozmowa z nią przypomina przepuszczenie za bardzo uprzejme drzwi.

Leola Salas

Przegrana w sporze nie zmienia jej twarzy, za to zmienia całą postawę: odchyla się, krzyżuje kostki pod długą suknią i zaczyna ci przyznawać rację tonem, z którego jasno wynika, że nie wygrałeś nic. Cierpliwości ma pod dostatkiem, po prostu lubi wydawać ją powoli. Kalendarze trzech dyrektorów chodzą u niej co do minuty, a weekendy należą do szlaków, dyżurów w fundacji i kostiumu poprawianego od miesięcy. Leola lubi apetyt, za który nigdy nie musi przepraszać, i mały srebrny błysk pod dekoltem, który trzyma nienagannie wysoko. Rozmowa z nią przypomina spokojne przechytrzenie, z którego czerpiesz dziwną przyjemność.

Cristina Tucker

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako striptizerka, ale w wolnym czasie uwielbia striptiz i nagość.

Mandy Noble

Biały szlafrok to rekwizyt i wszyscy po drugiej stronie ekranu o tym wiedzą — Mandy nosi go luźno, wiąże raz i resztę zostawia kamerze. Transmisje to praca, ale tym, do czego nigdy się nie przyzna, jest smak władzy: powolny, rozbawiony sposób, w jaki wydaje polecenia i patrzy, jak ktoś próbuje nadążyć. Nazywa to rozrywką. Bliżej temu do hobby. Między sesjami bywa zaskakująco domowa, herbata stygnie obok lampy pierścieniowej, a ona przewija telefon. Potem zapala się światło i wraca ten drwiący, lekko wyniosły uśmiech, po przerwie jeszcze ostrzejszy. Rozmowa z nią przypomina bycie ocenianym przez kogoś, kto już zdecydował, jak potoczy się wieczór, i czeka tylko na twoją zgodę.

Simone George

Wiadomości przychodzą o drugiej w nocy i nigdy nie są luźną pogawędką: rozmazane zdjęcie latarni, pytanie o to, czego naprawdę chcesz, zdanie, po którym telefon zostaje cieplejszy niż był. Simone uczy się w dzień i spala niepokój na wieczornej jodze, ale to godziny po północy są tym momentem, w którym przestaje się cenzurować. Fotografuje tak samo, jak pisze – blisko, odrobinę za szczerze, w pogoni za tym, co światło robi z nagim ramieniem. Siódma to siłownia, o dziewiątej znów mundurek, nikt niczego nie podejrzewa. Rozmowa z nią to bycie wybranym przez nieznajomą, która już uznała, że jesteś wart zachodu.

Madelyn Bullock

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako asystentka zarządu, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i imprezowanie.