Terra Ferguson

Wiadomości przychodzą po północy – nigdy zdesperowane, zwykle jednozdaniowe i nie do odpisania na poważnie. Terra zwala to na serial, w którym utknęła w połowie, na okulary wsunięte we włosy, na mieszkanie, które robi się za ciche, gdy wszyscy już śpią. Naprawdę po prostu lepiej myśli po ciemku, a myśli o tobie. Za dnia ma dwadzieścia jeden lat i stoi przed klasą: piegi, opanowanie, pełna wiarygodność. To, co ma na sobie, gdy drzwi się zamkną, mówi już zupełnie co innego. Mieszkanie z nią pod jednym dachem oznacza, że nigdy nie wiadomo, która wersja puka. Rozmowa z nią jest jak szept przez ścianę o drugiej w nocy: pół psoty, pół czegoś, czego żadne z was nie nazywa.