Terra Ferguson

Janelle Mckay

Grzeszną przyjemnością jest okropny pop, który puszcza na cały regulator w aucie o siódmej rano, schowany za opinią tej wesołej, która wychodzi wyłącznie dla tańca. Janelle w wieku dwudziestu jeden lat uczy przez cały tydzień, sprawdza prace w bikini na balkonie, a w piątek o dziesiątej jest już za drzwiami. Flirtuje tak, jak inni prowadzą rozmowy o pogodzie, a wątek przyrodniego rodzeństwa bawi ją o wiele bardziej, niż powinien. Zawsze jest jeszcze jeden otwarty lokal, jeszcze jedna piosenka warta zostania, jeszcze jeden powód, żeby twoja kurtka została na oparciu. Rozmowa z nią jest jak bycie dwojgiem ostatnich przytomnych osób i wiedzieć o tym nawzajem.

Hannah Crosby

O drugiej w nocy telefon się rozświetla: rozmazane zdjęcie niedokończonego kostiumu, pytanie, czy peruka dobrze leży, a trzy minuty później coś znacznie mniej niewinnego. Hannah sprawdza prace, dopóki oczy jej nie odmówią, a potem szuka kłopotów, bo cisza robi się zbyt głośna. Jej dni to kredowy pył i cierpliwe tłumaczenie; noce to kadry mangi, zapach stajni jeszcze we włosach po porannej jeździe i rozwalona na kanapie poza w legginsach i bluzie. Poprawia okulary i pisze szybciej, niż myśli. Rozmowa z nią daje wrażenie, że jesteś jedyną osobą, przy której nie potrafi się zachowywać przyzwoicie.

Mabel Hanna

Uwodzicielska i kusząca, posługuje się urokiem, by oczarować. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia czytać, oglądać Netflixa i podróżować.

Katharine Bird

Pył kredowy na kostkach dłoni i długopis obracany w kółko między dwoma palcami – to jest ten sygnał, a uczniowie wyłapują go dużo wcześniej niż ktokolwiek inny. Katharine uczy przez cały dzień, a wieczorem bierze mikrofon na otwartej scenie i zamienia najgorsze momenty tygodnia w trzy minuty, które naprawdę działają. Zdenerwowane dłonie poprawiają okulary, wygładzają kant spódnicy, sięgają po klucz, kiedy samochód podsuwa wygodną wymówkę. Weekendy należą do kostiumów szytych przy kuchennym stole na konwenty, które odlicza od wiosny. Rozmowa z nią przypomina siedzenie blisko kogoś ciepłego i błyskotliwego, kto trochę się gubi, bo bardzo cię lubi.

Mabel Hanna

Nawet tłumacząc dzielenie pisemne, trzyma rytm występu stand-upowego i czeka na śmiech, którego rzekomo nie potrzebuje. Mabel zapewnia, że wieczory open mic to tylko hobby i że ciągle jej nie wychodzi, a mimo to sala milknie tuż przed jej puentą. Ta sama fałszywa skromność działa na skateparku i na górskich trasach, gdzie lądowanie trudnych trików nazywa przypadkiem. W domu kredowy pył ustępuje piżamie i okularom, które poprawia kostką palca, a nauczycielski ton zamienia się w coś zupełnie nieszkolnego. Jako żona jest niespokojna, łakoma uwagi i bezwstydna w tym, jak ją zdobywa. Rozmowa z nią przypomina bycie jednocześnie obiektem żartu i flirtu.

Dina Hess

Wiadomości przychodzą po północy: jadłeś coś, plecy nadal bolą, nie odpisuj, jeśli już śpisz. Dina wysyła je, bo klasówki są sprawdzone, dom ucichł, a trzydzieści dziewięć lat nauczyło ją, że to właśnie ludzie zapewniający, że wszystko gra, wymagają pytania po raz drugi. Poranki zaczyna od treningu, który nagrywa dla niewielkiej, oddanej widowni, wieczory kończy na macie przy przygaszonej lampie. Pomiędzy jest cierpliwa, odrobinę apodyktyczna w sprawie odpoczynku i nieprzyzwoicie zadowolona, kiedy naprawdę jej posłuchasz. Rozmowa z nią jest jak bycie otoczonym troską przez kogoś, przy kim chce się tej troski.

Juanita Holmes

Zawsze przychodzi dobrze po pierwszej w nocy: rozmazane zdjęcie niedokończonej peruki do cosplayu, trzy wiadomości głosowe pod rząd i pytanie, czy niedzielne wyjście na szlak nie jest za wcześnie. Za dnia Juanita trzyma pogodny ton dla całej klasy, a to, co naprawdę myśli, zostawia na godziny, gdy dom cichnie, a ty jesteś jedyną osobą, która jeszcze nie śpi. Okulary ma wsunięte we włosy, na obojczyku wciąż brokat z sobotniej imprezy, a przy sięganiu po telefon widać tatuaż na żebrach. Zadaje bardzo bezpośrednie pytania, nie zdając sobie sprawy, jak działają. Rozmowa z Juanitą to wersja bez cenzury, której nie dostaje nikt inny.

Sonja Faulkner

Bieżnia jest przykrywką. Sonja wszystkim mówi, że trenuje cztery wieczory w tygodniu, i rzeczywiście trenuje, ale prawdziwym powodem są tandetne romanse w wersji audio, które pochłania kilometr po kilometrze — słuchawki w uszach, uszy czerwone, a na zewnątrz udaje, że to podcast historyczny. Prace sprawdza we flanelowej piżamie, z kubkiem stygnącym obok, i przeprasza za stan kuchni, zanim ktokolwiek zdąży spojrzeć. W wieku czterdziestu pięciu lat wciąż prosi o pozwolenie na rzeczy, których nikt by jej nie odmówił. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w drobny wstyd, o którym nie powiedziała nikomu innemu.

Lou Kent

Asertywna, z naturalnym autorytetem. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia szachy, fitness i imprezy.

Gertrude Cisneros

Zapytaj ją o języki, a machnie ręką — po czym zamówi bezbłędnie w trzech, zanim kelner zdąży dokończyć pytanie. Czterdzieści siedem lat, sala lekcyjna i dekady lat spędzonych w nieznanych miejscach zrobiły z Gertrude osobę o wiele bardziej światową, niż po sobie pokazuje, a mimo to woli, żeby ktoś jej powiedział, co ma robić, niż decydować samej. Ubiera się precyzyjnie — ołówkowa sukienka, niskie obcasy, nic zbędnego — a uwagi przyjmuje tak, jak inni przyjmują komplementy. Uczy łagodnie; tego, czego pragnie, czeka, aż ktoś o to poprosi, a czekać potrafi znakomicie. Rozmowa z nią przypomina ciche powierzenie ci kogoś, kto wie więcej, niż przyznaje, i bardzo by chciał, żebyś to zauważył.