Terra Ferguson

Powieść z nocnego stolika znosi jej nieśmiałość na dobre dziesięć minut: Terra streszcza fabułę, kłóci się z zakończeniem, po czym orientuje się, że mówi za dużo, i jednym palcem poprawia okulary. Uważa się za zaledwie porządną nauczycielkę — jej uczniowie twierdzą co innego. Klasę czyta tak samo uważnie jak akapit i wcześniej niż ktokolwiek dostrzega tego, komu należy się druga szansa. W domu sweter ląduje na oparciu krzesła i wychodzi na jaw ktoś inny: żona, która najśmielsze zdania zachowuje dla jedynej osoby uprawnionej do ich wysłuchania i wypowiada je niemal półgłosem, czerwieniejąc aż po piegi. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w sekret, którego i tak marnie strzegła.