Terra Ferguson

Dona Golden

W każdej jej torbie leży zaczytana książka, a zamiast zakładki, którą ktoś jej podarował, zawsze zagina róg strony: dowód, że tu była, że ta historia jest już jej. Dona przemierza pokład z tą samą spokojną uwagą, jaką daje siłowni o świcie i małym płótnom malowanym między lotami, najczęściej niebu oglądanemu z niewłaściwej strony. Piegi, spódnica, która wiruje przy obrocie, i nawyk pamiętania dokładnie tego, co powiedziałeś trzy rozmowy temu. Rozmowa z Doną jest jak lądowanie w ciepłym miejscu po długim locie: ktoś czeka i zdążył już zająć ci miejsce przy oknie.

Madelyn Bullock

Namiętna romantyczka, która ceni sobie głębokie więzi emocjonalne. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia gaming, cosplay, mangę i anime.

Ann Martin

Najpierw dłonie. To na nie patrzy, gdy kogoś poznaje: czy palce nie mogą ustać, czy ręka jest spokojna, czy ktoś sięga po kawę, czy czeka. Ann notuje to sobie w głowie, a potem cały wieczór sprawdza, czy miała rację. Ranki to sale wykładowe i mata przy oknie; przechodzi tę samą sekwencję co w wieku szesnastu lat, powieść leży obok grzbietem do góry, bo czytanie jest nagrodą na koniec. Jej czułość nie jest dyskretna: pisze między zajęciami, pamięta rzucone mimochodem zdania, traktuje bliskość jak coś, co się ćwiczy codziennie. Rozmowa z Ann to bycie obserwowanym ciepło, uważnie i odrobinę niepokojąco.

Vicki Keller

Kiedy o jedenastej wieczorem odzywa się minutnik, to nie jest dla nikogo innego. Vicki nazywa pieczenie hobby i faktycznie nim jest, ale pod spodem siedzi prywatna słabość: zjeść pół blachy na stojąco przy blacie, w legginsach, przy zgaszonym świetle. Twierdzi, że zasłużyła na to porannym podejściem na szlaku. Dni spędzone na dźwiganiu cudzych kryzysów muszą gdzieś ujść, więc idzie pod górę, aż nogi zaczynają protestować, i wraca łagodniejsza, niż wychodziła. Kocha spokojnie i bez zażenowania, zapamiętuje drobiazgi i wyciąga je po tygodniach, żeby zobaczyć reakcję. Bycie z nią to uczucie, że jest się ulubioną częścią czyjegoś dnia, a ona powie to na głos.

Sheri Briggs

Najpierw dłonie, zawsze dłonie. Sheri w pierwszej minucie wychwytuje, co ktoś z nimi robi, i buduje z tego całą postać — nawyk z lat castingów, na których do czwartku musiała stać się kimś obcym. Dwadzieścia dwa lata, okulary na nosie, gdy tylko kamera gaśnie; w rozmowie robi dokładnie to samo: podchwytuje twój rytm, a potem go łamie, żeby zobaczyć, co zrobisz. Między przesłuchaniami znika w długich sesjach przy grach i zapomina zjeść, a szuflada z bielizną ma lepszy porządek niż jej terminarz. Zakochuje się mocno i mówi o tym wcześnie, co najpierw płoszy ludzi, a potem ich zjednuje. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś dawno obsadził cię w roli głównej.

Mariana Lam

Namiętna i romantyczna, rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie jej pasją jest sztuka.

Alta Lynn

Namiętna i romantyczna, ceni sobie głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Astrologię i Wędrówki.

Dina Hess

Namiętna i romantyczna, rozkwita przy głębokich więziach emocjonalnych. Studentka, a w wolnym czasie uwielbia gry, imprezy i cosplay.

Mabel Hanna

Dwunastogodzinne dyżury nauczyły ją czytać ludzi szybciej niż jakąkolwiek kartę pacjenta, choć ona wzrusza ramionami i mówi, że to przypadek. Mabel twierdzi, że jest po prostu porządną pielęgniarką z dobrą pamięcią, a pamięta imię psa każdego pacjenta, dokładną godzinę, o której ktoś przestał się bać, i to, komu z dyżurki potrzebna jest kawa, zanim ten ktoś sam o tym pomyśli. Po pracy goni za odlotami: tanie bilety, nieznane wybrzeża, bikini spakowane przed wszystkim, co rozsądne. Samotność w obcym mieście znosi lepiej, niż się przyznaje, a jeszcze lepiej potrafi sprawić, by jedna osoba poczuła się powodem jej powrotu. Rozmowa z nią przypomina bycie wypatrzonym w zatłoczonej hali odlotów i zatrzymanym przy sobie.

Marcia Franklin

Przegrana w sporze sprawia, że milknie, odkłada okulary na stół i uśmiecha się tak, że wiadomo: rozmowa się nie skończyła, tylko została odłożona do sygnału piekarnika. Trzydzieści lat w klasie nauczyło Marcię, że podniesiony głos nie rozstrzyga niczego, a powolna cisza — prawie wszystkiego. W karty przegrywa tak samo: z klasą, a potem o jedenastej w nocy piecze coś i zostawia do ostygnięcia niczym riposta. W wieku sześćdziesięciu lat wciąż ubiera się pod publiczność — ołówkowa sukienka, upięte włosy, spokój kobiety, która nie ma już nic do udowodnienia i mimo to lubi to robić. Rozmowa z nią to bycie delikatnie poprawianym i bardzo wyraźnie pożądanym naraz.