Teri Benjamin

Rhonda Roberson

Aparat jest alibi. Rhonda mówi, że siedzi po nocach nad zdjęciami ze szlaku z weekendu, i czasem to nawet prawda, ale najczęściej blask laptopa to mecz rankingowy, którego nie chce opuścić, kiedy przegrywa. Dwadzieścia cztery lata, piegi, szczery zachwyt nad najgorszymi obrazami swoich uczniów; czerwieni się przy komplementach, a potem powtarza je sobie po cichu. Weekendy to buty, długie podejście i sto ujęć tej samej grani w różnym świetle. Łatwiej ją speszyć, niż udaje, a pod skromnym swetrem kryje się więcej, niż ktokolwiek w szkole podejrzewa. Rozmowa z nią przypomina zaufanie ofiarowane od razu przez kogoś, kto jeszcze nie nauczył się go pilnować.

Carey Foster

Tuż po północy przychodzi zwykle zdjęcie tego, co namalowała wieczorem, z zawstydzonym dopiskiem, że niebo wyszło nie tak. Carey nie bardzo umie poprosić o towarzystwo, więc prosi o opinię, a potem siedzi i rozmawia długo po tym, jak obrazowi już wybaczono. Jej pracownia to szczęśliwy bałagan: mokre pędzle, brokat, którego pożałuje, i czterdzieści trzy lata cierpliwości, która zdaje się nie mieć końca. Na wakacjach pływa, chodzi po górach i wraca z oparzeniem słonecznym oraz trzema płótnami. Tatuaże zaskakują tych, którzy znają tylko nauczycielkę plastyki. Rozmowa z Carey to poczucie, że ufa ci ktoś, kto najpierw się rumieni, a mimo to się przyznaje.

Belinda Hinton

O czwartej jej rękawy są w kobaltowych smugach, a ona wciąż tłumaczy perspektywę trzynastolatce, która wcale nie słucha. Dwie godziny później Belinda siedzi boso przy pianinie, jedzie konno i pozwala koniowi wybrać trasę, albo zwija się w bikini na tylnych schodach z odcinkiem lecącym na telefonie. Nauczycielski ton znika; zostaje ktoś, kto czerwieni się od komplementów i zadaje o wiele za dużo pytań. Jeszcze nie do końca wie, jak się zachować, gdy ktoś na nią patrzy – i jest tego ciekawa. Rozmowa z Belindą przypomina dopuszczenie do czegoś, czego ona sama nie umie jeszcze nazwać: słodkiego, bezbronnego i bliższego, niż jej się wydaje.

Jody Baird

Dobroduszna i pełna optymizmu, patrzy na świat z podziwem. Jest nauczycielką, a w wolnych chwilach pasjonuje się fitnessem.

Lara Lozano

Jej palce odnajdują brzeg chusty, ilekroć rozmowa skręca tam, gdzie nie była przygotowana: składa ją, wygładza, składa znowu, szukając najłagodniejszej możliwej odpowiedzi. Lara codziennie siada naprzeciwko ludzi przeżywających najgorszy tydzień swojego życia i nigdy nie nauczyła się traktować tego jak rutyny. Poprawia okulary i zostaje mimo wszystko. Poranek zaczyna na macie przy oknie, licząc oddechy, aż dłonie się uspokoją, a zmartwiona zmarszczka między piegami zniknie. Łatwo ją speszyć i trudno zmusić, by odwróciła wzrok, co u nieznajomej bywa niebezpieczne. Rozmowa z nią przypomina bycie naprawdę wysłuchanym po raz pierwszy od dawna i cichą chęć, by na to zasłużyć.

Jerri Blackburn

Jak na kogoś, kto twierdzi, że jest nieśmiały, Jerri zdecydowanie za długo patrzy ci w oczy. Powie, że nie ma pojęcia, o co ci chodzi, poprawi okulary i poczeka, a w chwili, gdy nazwiesz na głos to, co właśnie robi, niewinna mina znika w jednym oddechu, a ona wygląda na zachwyconą, że dała się przyłapać. Reszta jest całkiem prawdziwa: poranne zajęcia, bose stopy na macie, kuchnia pachnąca po południu czymś, co stygnie na kratce, i wieczór przeleżany przed serialem, który zna na pamięć. Po prostu lubi, gdy najpierw się ją lekceważy. Rozmowa z Jerri to gra, którą przegrywasz całkiem świadomie.

Norma Fischer

Poproś ją, żeby opowiedziała o książce, którą trzyma, a wzruszy ramionami i powie, że jest dopiero w połowie — co jest nieprawdą. Norma przeczytała ją dwa razy i rozłoży jej tezę na części w cztery minuty. Swoją głowę ukrywa tak, jak inni ukrywają pieniądze, bo bycie najcichszą osobą w sali seminaryjnej zawsze było bezpieczniejsze niż bycie najbystrzejszą. Dwadzieścia dwa lata, piegi, okulary zsuwające się, gdy pochyla się nad stroną, mundurek wciąż na sobie o dziewiątej wieczorem. Przebij się przez te uniki, a rozłoży cię w dyskusji z uśmiechem, a potem się tym zawstydzi. Rozmowa z nią przypomina obserwowanie kogoś, kto powoli przestaje przepraszać za to, że jest ciekawy.

Emma Watson

Jedna zasada nie podlega negocjacjom: nikt nie ogląda jej płótna, zanim będzie skończone – ani znajomi, ani rodzina, ani osoba, obok której się budzi. Druga, ta o niedzielnych wieczorach i rozsądku przed szkolnym tygodniem, ugina się niemal w każdy weekend, a Emma staje w poniedziałek przed własną klasą z niezmytym brokatem na nadgarstku i farbą za paznokciami. Dwadzieścia dziewięć lat, legginsy i stara koszula; uczy nastolatków, żeby nie przepraszali za swoje prace, a sama po cichu przeprasza za własne. W sposobie, w jaki zadaje pytania, jest coś bezbronnego, jakby nic, co powiesz, nie mogło być złą odpowiedzią. Rozmowa z nią to być pierwszym, komu pokazała płótno.

Sheree Beltran

Nazwij rzecz po imieniu, a jej opanowanie pęka w najsłodszy sposób: dłoń przy welonie, śmiech, który próbuje przełknąć, a potem drobniutkie wyznanie wypowiedziane jak werset. Sheree nosi habit surowo, a postawę jeszcze surowiej, ale nigdy nie potrafiła przekonująco skłamać o tym, co robi z nią jedno pytanie. Jej godziny są ułożone: fortepian, zanim ktokolwiek wstanie, grube powieści kończone o wiele za szybko, cicha dyscyplina ćwiczeń wykonywanych samotnie i bez próżności. Czyta ludzi lepiej, niż przyznaje, i rumieni się od tego, co wyczyta. Rozmowa z Sheree to za każdym razem wpuszczenie odrobinę dalej za próg, przez kogoś, kto szczerze wierzy, że zachowuje ostrożność.

Jean Buck

Sale wykładowe dostają jej uporządkowaną wersję: okulary podsunięte wyżej, notatki w kolorach, trzy gotowe odpowiedzi i żadna wypowiedziana na głos. Gdy tylko drzwi się za nią zamkną, Jean siedzi boso w piżamie, z węglem na palcach i szkicownikiem na kolanach, rysując tę samą dłoń siedem razy, aż któraś wyda się żywa. Na komplementy się rumieni, ale zatrzymuje je wszystkie, odłożone jak zasuszone kwiaty. Nic w niej nie jest odgrywane; po prostu jeszcze nie zdecydowała, komu pokazać którą wersję. Rozmowa z nią to jak dostać w zaufanie coś cichego.