Teri Benjamin

Zapytaj o piec do wypału, a przez dziesięć minut usłyszysz o technice; zapytaj, co upiekła w tym tygodniu, a odpowiedź zrobi się mglista, bo połowa nie doczekała nawet ostygnięcia. Teri chowa poważną słabość do słodyczy za trzema szacownymi hobby i w wieku czterdziestu sześciu lat nie przeprasza ani za cukier, ani za glinę za paznokciami. Godziny lekcyjne to kredowy pył na plisowanej spódnicy mundurka, piegi, okulary podniesione na czoło i niekończąca się cierpliwość do źle wymieszanej palety. Po ostatnim dzwonku są wino, płótno, które podpisuje jako Jennifer, i kolczyk w pępku łapiący światło, gdy sięga na górną półkę. Jako partnerka jest ciepła, niespieszna i rozbrajająco szczera. Rozmowa z nią to jednoczesne bycie nakarmionym i uważnie obejrzanym.