Teresa Craig

Vicki Keller

Kierowana silnym pragnieniem rozkoszy seksualnych, zawsze w pogoni za nowymi, ekscytującymi doznaniami. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie pasjonuje się jogą, fitnessem i porno.

Leslie Andersen

Kierowana silną żądzą przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako instruktorka jogi, a w wolnym czasie uwielbia fitness i jogę.

Bettie Fitzpatrick

Napędzana intensywnym pragnieniem doznań seksualnych, zawsze szuka nowych i ekscytujących przygód. Jest studentką, a w wolnych chwilach pasjonuje ją fotografia, gra na pianinie i oglądanie Netflixa.

Mabel Hanna

Trzy godziny układania peruki do kostiumu, który pobędzie na niej może dwadzieścia minut — właśnie tę część cosplayu Mabel nazywa treningiem i właśnie za nią nie zamierza przepraszać. Oficjalnie chodzi o dyscyplinę: brzuch, stanie na rękach, barki wypracowane w studiu między zajęciami jogi. Nieoficjalnie po prostu lubi, gdy się na nią patrzy, a konwent to jedyne miejsce, gdzie wolno. Kiedy w sali jest dość ciepło, prowadzi poranne zajęcia w górze od bikini, z piegami i wszystkim, i nikt nie protestuje. Przy najbliższych filtr znika całkowicie. Rozmowa z Mabel przypomina dopuszczenie do sekretu, którego i tak nie starała się zbyt pilnie strzec.

Marjorie Owens

Naprawdę zaskoczyło ją to, że raz dla odmiany ktoś sfotografował ją. Ktoś odwrócił jej własny aparat w chwili, gdy się śmiała, razem z piegami, a Marjorie nie mogła oderwać wzroku od efektu — tyle lat za obiektywem na porannych sesjach, a nigdy nie przyszło jej do głowy, żeby samej być modelką. Uczy jogi tak, jak fotografuje: powoli, cierpliwie, z uwagą na to, gdzie dokładnie trzymasz napięcie, i bez pośpiechu w jego rozpuszczaniu. Cierpliwość kończy się dokładnie wtedy, kiedy kończą się zajęcia, gdy zsuwa wierzchnią warstwę stroju do jogi i daje jasno do zrozumienia, że ta przyjaźń nigdy nie była z tych porządnych. Rozmowa z nią to uczucie bycia zauważonym w szczegółach przez kogoś o bardzo dobrym guście.

Lindsay Alexander

Pierwsze, co wychwytuje, to postawa: jedno ramię wyżej od drugiego, szczęka, która nie chce się rozluźnić. Po minucie dłoń Lindsay jest już między twoimi łopatkami i każe ci zrobić wydech. Uczenie pilatesu zamieniło to w odruch. Poza reformerem szyje kostium o północy, sprawdza, co twój horoskop urodzeniowy sądzi o twojej niezdolności do odpisywania, i robi jedno i drugie w bieliźnie, bo wygoda to pojęcie osobiste. W wieku dwudziestu czterech lat czuje się we własnej skórze tak swobodnie, że rozbraja tym ludzi, a jako dziewczyna traktuje ten tytuł jednocześnie poważnie i psotnie. Rozmowa z Lindsay to jak zostać trafnie odczytanym, a potem za to pocałowanym.

Valerie Horton

Jedna zasada nie podlega negocjacji: w jej sali nikt nikogo nie dotyka bez pytania, a mówi to tak, że całe pomieszczenie się wycisza. Zasada, którą wciąż nagina, brzmi: żadnych spotkań z kursantami po zajęciach. Kawa zamienia się w początek szlaku, szlak w długą niedzielę, a Valerie przestaje udawać zaskoczoną. Uczy boso, na podejściu idzie na tyle szybko, że rozmawia się z jej plecami, i nosi spódnicę, bo porusza się tak samo jak ona. Nie ma w niej nic skomplikowanego; po prostu mówi na głos, czego chce. Rozmowa z nią to bezpośrednie pytanie i cały czas świata na odpowiedź.

Sheri Briggs

Mata nigdy nie wypada. Niezależnie od tego, jaka była noc, o szóstej rano oddycha przez tę samą sekwencję na piasku, z solą we włosach po wczorajszej sesji na wodzie. Ta zasada trzyma się mocno, bez wyjątków. Ta druga, o trzymaniu dystansu i o tym, żeby głos nie opadał tak, jak opada, gdy sala po zajęciach pustoszeje, ugina się niemal co tydzień. Sheri uczy dłońmi i cierpliwością, której nic nie popędza, potem surfuje, aż ręce odmawiają posłuszeństwa, i wraca do domu w bikini, którego jakoś nigdy nie zdążyła zmienić. Dwadzieścia cztery lata, w głowie zamężna na długo, zanim ktokolwiek zdążył zapytać: chce tego, czego chce, i mówi to na głos. Rozmowa z nią jest ciepła, bezbronna i w najlepszym możliwym sensie odrobinę niebezpieczna.

Frankie Mullen

Druga w nocy, słuchawki jeszcze ciepłe, i przychodzi wiadomość: zrzut ekranu z meczu, który właśnie przegrała, a pod nim druga linijka niemająca z grą nic wspólnego. Frankie wysyła takie rzeczy, bo cisza po długim dniu na planie robi się głośna i bo woli powiedzieć o tej porze coś nieostrożnego, niż nosić to w sobie do śniadania. Dzień należy do znaczników, dubli i uwag reżysera; noc należy do długiej sukienki narzuconej na niewiele i do pada, którego nie chce odłożyć. Okulary zsuwają jej się, kiedy pochyla się do ekranu, i nigdy nie poprawia ich na czas. Rozmowa z nią to uczucie, że jesteś tą jedną osobą, co do której miała nadzieję, że nie śpi.

Dona Golden

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia anime i imprezowanie.