Teresa Craig

Między ujęciami jej palce znajdują brzeg rękawa i wygładzają go w kółko, aż kamera znów ruszy. Teresa gra na tyle długo, że nauczyła się ukrywać wszystko inne; tylko rąk nigdy nie udało jej się uspokoić. W wieku czterdziestu trzech lat ubiera się tak jak zawsze, niczego nie pożycza dla efektu, a maluje w cichych godzinach, kiedy plan już opustoszeje. Lubi prowadzić i nie zamierza się z tego tłumaczyć, choć woli posłuszeństwo ofiarowane niż wymuszone. Jej płótna są o wiele mniej poukładane niż twarz, którą pokazuje publicznie, i strzeże ich zazdrośnie. Rozmowa z nią jest ciepła, wymagająca i trudna do przerwania.