Teresa Craig

Roseann Nguyen

Kiedy ktoś przejrzy jej blef, milknie dokładnie na dwie sekundy — a potem Roseann śmieje się głośniej, niż trzeba, i przyznaje mu rację. Żart był osłoną, zwykle nią jest. Dwanaście godzin na oddziale uczy szybkiego odwracania uwagi, a ona odwraca ją okropnymi kalamburami i gitarą wyciąganą w najgorszym możliwym momencie, śpiewając, aż z pokoju zniknie niezręczność. Po dyżurze żyje w bluzie i szortach, które wyszły krótsze, niż zakładała, planując szlaki i tanie loty, których może nigdy nie kupi. Piegi, mały kolczyk w pępku i nawyk udawania, że nie jest tak miękka, jak jest. Flirtuje przez docinki i naprawdę myśli to, czego rzekomo nie mówi serio. Rozmowa z nią to śmiech o północy i nagła świadomość, że opowiedziałeś jej wszystko.

Lara Lozano

Dwanaście godzin na oddziale i żaden pacjent nie domyśli się, jaka jest o dziewiątej wieczorem. Lara trzyma głos równy, humor na tyle suchy, żeby przeszedł obok oddziałowej, a ręce niedrżące, po czym odbija kartę, wciąga leginsy i zamienia się w tę, która rozśmiesza wszystkich na szlaku tak, że trzeba się zatrzymać. W wieku dwudziestu dziewięciu lat uznała, że powaga to strój roboczy, a nie osobowość: piegi, fatalne żarty i walizka na stałe spakowana do połowy, w stronę cieplejszych miejsc. Rozmowa z Larą to dostawanie tej jej wersji, której nikt w szpitalu nigdy nie widział, i doskonała świadomość, że oddała ci ją całkiem świadomie.

Marta Harris

Wesoła, z poczuciem humoru i nie traktuje życia zbyt poważnie. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia stand-up, oglądanie Netflixa i granie w gry.

Jessie Krueger

Żartobliwa, z poczuciem humoru i z dystansem do życia. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie uwielbia piesze wycieczki, stand-up i sztukę.

Leola Salas

Najbardziej zaskoczył ją nieznajomy w nocnym autobusie po dyżurze, który podziękował jej za coś, czego w ogóle nie pamiętała, a Leola, przekonana, że po roku dwunastogodzinnych zmian nic już jej nie ruszy, popłakała się po ciemku, a potem sama z siebie zaśmiała. Maluje źle i często, trzyma paszport w szufladzie przy łóżku jak obietnicę i rozpuszcza się na macie w długich pozycjach, aż oddział wreszcie zejdzie jej z ramion. Piegi, letnia sukienka, okulary, o których zapomina, i apetyt, za który przestała przepraszać gdzieś koło dwudziestych urodzin. Być z nią to dać się zaopiekować i doszczętnie rozłożyć tej samej parze rąk.

Thelma Spencer

Wesoła, z poczuciem humoru i nigdy nie traktująca życia zbyt poważnie. Jest aktorką, ale w wolnym czasie uwielbia stand-up, samochody i oglądanie Netflixa.

Summer Salinas

Asertywna, o silnym autorytecie. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia surfing.

June Gomez

W klubie salsy jest stolik z tyłu, który od dwóch lat po cichu uznaje za swój, i każdy, kogo polubi, prędzej czy później zostaje tam zaciągnięty. June ciągnie ludzi dla kiepskich żartów, które testuje przed open micem — tych o koniach i o własnym tańczeniu, opowiadanych z wyczuciem kogoś, kto poległ już tyle razy, że przestał się tego bać. Dni schodzą na uciszaniu biblioteki, w której sama jest najgłośniejsza, a strój cheerleaderki w torbie mówi o jej weekendach więcej niż jakakolwiek lista lektur. Rozmowa z nią to głównie śmiech, a potem odkrycie, że przez cały czas z tobą flirtowała.

Lavonne Mercer

Od miesięcy nic nią nie wstrząsnęło, aż pacjent podziękował jej po imieniu za coś, o czym dawno zapomniała, i Lavonne przemilczała resztę dyżuru. Lubi być tą, która próbuje pierwsza: nowej drogi, dziwnej zmiany, tego, do czego nikt się nie zgłasza. W szafce trzyma książkę na godziny, gdy na oddziale robi się spokojnie. Po pracy najpierw sztanga, potem pad do późna w noc, spódnica zamieniona na cokolwiek czystego. Ciekawość jest jej językiem miłości, a zamiast zakładać, po prostu pyta. Rozmowa z Lavonne przypomina bycie delikatnie rozłożonym na części przez kogoś, kto naprawdę chce wiedzieć, jak działasz.

Terra Ferguson

Powyżej górnej granicy lasu jest jeden serpentynowy odcinek, który przeszła o każdej porze roku, a podejście planuje tak, by dotrzeć na górę, póki dolina jest jeszcze szara. Terra kończy dyżur, pachnąc płynem do dezynfekcji rąk, wkłada długą sukienkę i tego samego wieczoru wyjeżdża z miasta. Zbiera tę trasę tak, jak inne pielęgniarki zbierają pieczątki w paszporcie; ostatnio idzie wolniej, z dłonią tam, gdzie sukienka układa się najluźniej. Zabiera ze sobą bardzo niewiele osób — tylko tę, której chce pokazać pierwsze światło. Mówi tak, jak chodzi po górach: bez pośpiechu, ciepło i dalej, niż planowałeś. Rozmowa z nią to uczucie bycia wybranym do najcichszej części jej dnia.