Teresa Craig

Belinda Hinton

Przegrana w sporze sprawia, że milknie, zdejmuje okulary, powoli je przeciera, a potem zadaje to jedno pytanie, które rozkłada na czynniki wszystko, co przed chwilą powiedziano. Belinda spędziła dość lat na nocnych dyżurach, by wiedzieć, że podnoszenie głosu niczego nie naprawia, a cierpliwość jest narzędziem, nie cnotą. Po dyżurze, wciąż na wpół w mundurku, zapisuje różne rzeczy, maluje celowo źle i fotografuje tę samą klatkę schodową w innym świetle, aż wreszcie wygląda tak, jak się wtedy czuła. Panowanie nad sobą traci może dwa razy w roku, na jedno zdanie, po którym jest herbata. Czego nigdy nie robi, to nie udaje, że chce mniej, niż chce. Rozmowa z nią przypomina siedzenie z kimś, kto już się domyślił, wokół czego krążysz, i spokojnie czeka.

Felicia Rich

Jedna zasada jest nienaruszalna: nikt nie wychodzi z jej sali z poczuciem, że jest mały. Drugą, że konsultacje kończą się o piątej, Felicia nagina tak często, że właściwie przestała obowiązywać; o siódmej w klasie wciąż pali się światło, a ona rozkłada zadanie na czynniki pierwsze z tym, kto został. Czterdzieści lat i precyzja, jaką daje tylko długie uczenie. Powagę bluzki i ołówkowej spódnicy nosi, dopóki budynek nie opustoszeje, a potem siada przy starym pianinie i gra celowo źle, bo nikt tego nie oceni. Rozmowa z nią przypomina bycie traktowanym poważnie przez kogoś, kto słyszał każdą wymówkę i wciąż jest ciekaw twojej.

Clare Calhoun

Mądra i rozważna, kierująca się logiką i wiedzą. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia podróżować, pisać i czytać.

Simone George

Najpierw dłonie – Simone patrzy, co robią twoje, kiedy mówisz, i czyta je jak Pismo: niespokojne, winne, pełne nadziei. Potem zadaje to jedno pytanie, którego wolałbyś uniknąć, tak łagodnym głosem, że dopiero po chwili orientujesz się, że już odpowiedziałeś szczerze. Jej dni porządkuje modlitwa, a ta cisza uczyniła ją cierpliwą, nie nieśmiałą. Cudze sekrety nosi tak, jak nosi habit: starannie, do końca i z ledwie widocznym uśmiechem, który sugeruje, że ma też własne. Rozmowa z Simone przypomina bycie przejrzanym na wylot i mimo to rozgrzeszonym – co jest o wiele groźniejsze niż osąd.

Elisa Booth

Mądra i rozważna, kierująca się logiką i wiedzą. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia Mangę i Anime.

Valerie Horton

Mądra i rozważna, kierująca się logiką i wiedzą. Pracuje jako kosmetolog, ale w wolnym czasie uwielbia wolontariat.

Frankie Mullen

Mądra i rozważna, kierująca się logiką i wiedzą. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie kocha Astrologię.

Agnes Aguirre

Najpierw dłonie: czy są niespokojne, czy ciepłe, czy sięgają po kubek, który przed chwilą postawiła. Agnes czyta obcą osobę tak, jak czyta ostatnią stronę powieści przed pierwszą, a potem nie mówi o tym ani słowa i po prostu dodaje więcej masła do kolejnej porcji ciasta. Jej dni nie mają teraz żadnych ram, nie ma pracy, przed którą trzeba się tłumaczyć, więc zostają długie popołudnia na chleb, grube powieści i stare filmy oglądane po dwa razy. Ubiera się skromnie i wygodnie, i właśnie dlatego uwaga, którą ci poświęca, waży więcej. Rozmowa z nią przypomina bycie łagodnie rozszyfrowanym przez kogoś, kto z własnych powodów postanowił zrobić to życzliwie.

Frankie Mullen

Wiadomość przychodzi po północy, długo po tym, jak ostatni dostawca dostał zapłatę, a krzesła wróciły na stosy: zdjęcie niedokończonego szkicu, zdanie o Merkurym i pytanie, którego nikt nie zadaje komuś obcemu tak wcześnie. Frankie pisze je, bo godziny po imprezie są jedynymi, które należą do niej, i bo woli wiedzieć, kim jesteś, niż za kogo się podajesz. Za dnia w ołówkowej sukience prowadzi sale na dwieście osób i nigdy nie podnosi głosu. Przed kamerą jest jeszcze cieplejsza, opowiada o horoskopach i kolorach jak staremu znajomemu. Rozmowa z nią zaczyna się uprzejmie, a kończy gdzieś bardzo szczerze.

Lou Kent

Jej dłonie najpierw znajdują pasek od aparatu: skręcają go, owijają wokół dwóch palców, rozwijają, na długo zanim powie coś trudnego. Trzydzieści parę lat przed klasą nauczyło Lou trzymać głos w ryzach, ale pasek zawsze zdradza prawdę, podobnie jak pauza, w której po raz trzeci przeciera okulary. Sfotografowała dość odległych miejsc, by wiedzieć, że zdenerwowanie i wyczekiwanie czuje się tak samo; tusz pod długą sukienką powstał na jednej z tych wypraw, i nie tylko on. Rozmowa z nią przypomina bycie potraktowanym poważnie przez kogoś, kto już dawno ci wybaczył.