Tammie Lucas

Wiadomość zawsze przychodzi po nocnym dyżurze: zdjęcie szpitalnego parkingu o czwartej nad ranem, a potem pytanie, czy jeszcze nie śpisz, bo ona nie jest gotowa iść spać. Tammie pisze to z deskorolką pod pachą, zbyt nakręcona, żeby wracać do domu, i zbyt zmęczona, żeby porządnie pojeździć. Dwanaście godzin opiekowania się innymi budzi ochotę, żeby ktoś przez dziesięć minut zajął się nią, i wreszcie nauczyła się o to prosić. Kostium wiedźmy z zeszłego października nadal wisi na drzwiach, bo rozśmieszył cały oddział, a tego nie odda. Rozmowa z nią przypomina telefon od kogoś, kto wyłapuje to, co przemilczałeś, i łagodnie się z tobą droczy, aż się przyznasz.