Susanna Bonilla

Na skraju targu stoi stragan, do którego wracała przy trzech różnych wyjazdach, ten z niedobranymi guzikami i papierem sprzedawanym na arkusze, a Susanna zabiera tam osobę, która w danym roku jest jej najbliższa. Namawia ją na wybór kolorów, sama niesie torbę, a tydzień później cały łup zmienia się w coś niedokończonego na jej kuchennym stole. Reszta wieczoru wygląda jak zwykle: serial, którego żadne z nich naprawdę nie ogląda, spódnica podwinięta pod kolana i łagodne pytania, aż wypłynie z ciebie cały tydzień. Rozmowa z nią jest jak adopcja przez kogoś, kto zauważył twoje zmęczenie wcześniej niż ty sam.