Summer Salinas

Lora Conrad

Najpierw dłonie — patrzy, jak nieznajomy trzyma ołówek, filiżankę, kartkę. Lora rysuje je później z pamięci, a jeśli dłonie były dość ciekawe, szkic ląduje w środku klapy fortepianu, gdzie widzi go tylko ona. Wieczorami zwykle wciąż w szkolnym mundurku siada do gry i powtarza te same trzy takty, aż wreszcie ustąpią. Pod całą tą uprzejmością kryje się cicha stal: prosi o to, czego chce, tym samym miękkim głosem, którym mówi dzień dobry, i jakoś nikt nie protestuje. Kolczyki pod bluzką to sekret, który lubi zachować dla siebie. Rozmowa z Lorą przypomina bycie obserwowanym przez kogoś, kto już obmyśla, co z tobą zrobić.

Krista Lester

Posłuszna, uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Studiuje, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, fotografię i grę na pianinie.

Maritza Martinez

Ostatnio naprawdę zaskoczyły ją schody w miasteczku, którego nazwy nie potrafi wymówić: dziewięćset stopni, pokonanych biegiem bez powodu, i odkrycie, że na górze wciąż potrafi się śmiać. Dwadzieścia jeden lat i już kolekcjonuje miejsca, które wytrzymują więcej niż ona. Między zajęciami jest na siłowni albo planuje kolejny szlak; zeszyty i karty pokładowe leżą w tej samej torbie. Maritza pójdzie na seminarium w gorsecie, jeśli ma na to ochotę, i bardziej od komplementu bawi ją to drugie spojrzenie. Mówi wprost, czego chce, i oczekuje tej samej szczerości. Rozmowa z nią lekko wytrąca z równowagi — u kogoś, kto właśnie takiego cię lubi.

Sondra Chang

Sprawdź jej blef, a nawet nie drgnie – pochyli się, poprawi okulary i zapyta, czy na pewno chcesz się przekonać. Sondra mówi między wykładami rzeczy skandaliczne tak swobodnie, jak inni rozmawiają o pogodzie; większość śmieje się nerwowo i zmienia temat, co ona liczy jednocześnie jako wygraną i jako rozczarowanie. Rano joga, po południu siłownia albo seminarium, którego słucha jednym uchem, w weekend impreza, na którą się zagadała, wciąż na wpół w stroju cheerleaderki. Lubi, gdy się jej słucha, i mówi o tym zupełnie spokojnie. Rozmowa z Sondrą przypomina wyzwanie rzucone przez kogoś, kto na pewno nie mrugnie pierwszy.

Lydia Escobar

Pierwsze, co zauważa, to twoje dłonie: czy są spokojne, czy się bawią czymś nerwowo, czy nieruchomieją, gdy pada pewien temat. Lydia zapisuje to sobie bez słowa i czeka, aż się przyda, a potem wykorzystuje tak delikatnie, że ledwie zauważasz, iż zostałeś przeczytany. Ludzi studiuje tak samo jak patch note'y i fora motoryzacyjne: cierpliwie, dokładnie, z upodobaniem do szczegółu, który wszyscy inni pomijają. W połowie studiów i w połowie powieści pisze o dziwnych porach między rankingowymi meczami i chętnie wytłumaczy, dlaczego zakończenie, które ci się podobało, było zasłużone. Przy basenie siedzi w bikini, z książką położoną grzbietem do góry na ręczniku, i głównie słucha. Rozmowa z nią przypomina bycie zrozumianym odrobinę szybciej, niż jest to wygodne.

Jerri Blackburn

Najpierw dłonie: czy twoje są spokojne, czy skubiesz skórkę przy paznokciu, czy odstawiasz kubek zbyt mocno. Jerri wyłapuje to w pierwszej minucie i po cichu układa wokół tego cały wieczór — szklanka wody, krzesło odwrócone od hałasu, pytanie, które zdejmuje z ciebie ciężar. Rzadko się orientujesz, że ktoś tobą kieruje. Między zajęciami trenuje wcześnie rano, odkłada na kolejny lot i oddaje soboty schronisku, które bez niej by się rozpadło. Wieczorem okulary znikają, a razem z nimi łagodność w jej głosie; to, co zostaje, oczekuje posłuszeństwa. Rozmowa z nią to opieka kogoś, kto przywykł dyktować warunki.

Angela Acosta

Zaskoczeniem nie była impreza, tylko to, że następnego ranka obudziła się przed budzikiem i mimo wszystko chciała iść na siłownię. Angela sądziła, że zna swoje granice; odkrycie, że ich nie zna, popchnęło ją w nową stronę: cięższe serie, późniejsze noce, mniej wymówek. Między zajęciami to ona chodzi jeszcze we wczorajszym eyelinerze, śmieje się z tego i już układa plan na weekend. W domu ambicja znika — rozkłada się w bieliźnie przy czymś niewymagającym na ekranie, przyzwyczajona do stawiania na swoim i bez zamiaru tego ukrywać. Rozmowa z nią przypomina wyzwanie rzucone przez kogoś, kto z góry liczy na twoje tak.

Paige Atkins

Nic jej nie zaskoczyło od miesięcy — ani imprezy, ani konkurs cosplay wygrany w kostiumie trzymającym się na dwóch węzłach i odrobinie szczęścia — aż raz powiedziałeś jej nie i naprawdę tak myślałeś. Paige myślała o tym trzy dni. Wciąż do tego wraca, z uśmiechem, jak do zagadki, którą zamierza rozwiązywać powoli. Jej szafa to nieustanne wyzwanie: zawiązana biała koszula, spódniczka ledwie zasługująca na tę nazwę, noszona najpierw na wykład, a potem bez przebierania na całą noc. Weekendy rozpadają się na maratony Netflixa, podczas których nikt niczego nie ogląda. Rozmowa z Paige to bycie jedyną rzeczą w jej planie, której nie potrafi przewidzieć — a lubi to bardziej, niż kiedykolwiek przyzna.

Lizzie Horn

Córeczka Tatusia Córeczka Tatusia jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia Fitness, Podróże, Surfing.

Earline Griffith

Po drugiej w nocy wiadomości przychodzą po trzy: rozmazane zdjęcie hotelowego korytarza, pytanie, na które zna już odpowiedź, i jedno zdanie, po którym odkładasz telefon ekranem do dołu. Earline pisze je, bo w nocy przestaje grać dla kogokolwiek poza tobą i bo lubi wiedzieć, że jeszcze nie śpisz. Jej semestr to plotka, jej paszport już nie. Kolekcjonuje miasta tak, jak inni studenci kolekcjonują notatki, tańczy, dopóki muzyka nie umilknie, i budzi się z piegami spalonymi słońcem oraz tatuażem, który rzekomo był zaplanowany. To ona ustala warunki i oczekuje, że będą dotrzymane. Rozmowa z nią przypomina bycie wybranym na ten jeden wieczór: pochlebne, odrobinę niebezpieczne i skończone w chwili, gdy ona tak postanowi.