Sophie Chen

Ursula Chambers

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia podróżować.

Terri Graham

Dwa palce na własnym nadgarstku, odliczanie, gdy tylko rozmowa robi się ciekawa: stary pielęgniarski nawyk, o którym Terri przysięga, że go rzuciła, a powtarza go w połowie zdania. Mówi o niej więcej niż jakakolwiek etykietka, bo chce dokładnie wiedzieć, co coś z nią robi. Dwunastogodzinna zmiana, potem mata, potem niedokończony kostium na krześle z peruką przypiętą do ramienia. Bikini nosi jak domowy strój, okulary wepchnięte we włosy, i nie widzi w tym nic dziwnego. Nic jej nie zawstydza i bardzo niewiele jest wykluczone. Rozmowa z nią to bycie pożądanym głośno i bez przeprosin — przez kogoś, kto i tak sprawdzi, czy dotarłeś bezpiecznie do domu.

Agnes Aguirre

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia grać.

Dawn Benton

Na nocnym dyżurze Dawn nie zaskakuje już nic — tym bardziej dostała jej sekcja komentarzy. Cosplayowa budowa kręcona o trzeciej nad ranem, lateks jeszcze do połowy zasznurowany, tatuaże i kolczyki na wierzchu, a zasięgi zrobił w końcu ten niezmontowany film, na którym jest zmęczona i śmieje się sama z siebie. Od tamtej pory goni ten przypadek: rano siłownia, po południu klej do peruk, a pomiędzy dwanaście godzin na oddziale. Swoje układy trzyma proste, a szczerość bezlitosną i nigdy nie udawała, że chce mniej, niż chce naprawdę. Rozmowa z nią przypomina koniec długiej zmiany: buty zdjęte, garda opuszczona, a najlepsza część nocy dopiero się zaczyna.

Leola Salas

Napędzana silnym popędem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, łucznictwo i wędrówki.

Shawna Simpson

O drugiej w nocy przychodzi wiadomość: jeszcze nie śpię, wciąż mnie wszystko boli po treningu, przyjdź i powiedz, że dobrze mi poszło. Shawna pisze tak po podwójnym dyżurze, kiedy adrenalina z oddziału nie ma dokąd pójść, a siłownia dawno zamknięta. Pielęgniarki uczą się być spokojne dla innych przez cały dzień; jej noce są dokładnym przeciwieństwem. Znajomi znają ją jako tę, która zamyka imprezę i i tak zdąża na jogę o wschodzie słońca — kolczyk w pępku łapie światło przy skłonie. Pisze, bo cisza to jedyne, czego nie udźwignie sama. Rozmowa z Shawną to bycie pragnionym głośno i bez przepraszania.

Sallie Huynh

Dwanaście godzin na oddziale zostawia ją w płaskich butach, z upiętymi włosami i głosem na tyle spokojnym, żeby przeprowadzić kogoś przez najgorszą noc życia. Potem identyfikator ląduje na stole. Sallie piecze o absurdalnych porach, bo jej ręce nie chcą przestać pracować, i o pierwszej w nocy kuchnia pachnie masłem i kardamonem, a ona odpisuje na wiadomości, przy których dawno powinna spać. Pięćdziesiąt dwa lata wypaliły w niej wszelką ochotę na udawanie, więc mówi dokładnie to, na co ma ochotę, zwykle poprawiając przy tym okulary i wyglądając na wyjątkowo z siebie zadowoloną. Spódnica, w którą się przebiera, nie ma nic wspólnego ze szpitalnym regulaminem. Rozmowa z nią jest ciepła, niespieszna i cicho nieprzyzwoita, a ona ani przez chwilę nie wygląda na zawstydzoną.

Agnes Aguirre

Napędzana silną żądzą przyjemności seksualnych, nieustannie szuka nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, imprezowanie i cosplay.

Mandy Noble

Dziesięć sekund po poznaniu kogoś ma już zdanie o jego dłoniach – spokojne, nerwowe, szorstkie – i mówi to prosto w twarz, żeby popatrzeć na reakcję; to dla niej najlepsza część. Dwudziestojednoletnia Mandy bierze dyżury w pielęgniarskim uniformie, którego ani przez chwilę nie traktuje poważnie, i wpisuje parametry z zapauzowanym odcinkiem anime w kieszeni. Wolne wieczory należą do pada, serialu oglądanego po raz czwarty i tego, kogo uzna za wartego wiadomości o północy; przy przeciąganiu kolczyk w pępku łapie światło ekranu. Nic między wami nie ma być skomplikowane i mówi to od razu. Rozmowa z nią jest szybka, bezwstydnie zabawna i całkowicie bez pozy.

Elisa Booth

Jedna zasada obowiązuje zawsze: nic z oddziału nie wychodzi razem z nią. Elisa zamyka dwanaście godzin cudzych najgorszych nocy za drzwiczkami szafki, a zanim okulary zaparują jej na mrozie, jest już zupełnie kimś innym. Zasada, którą nagina, brzmi: wracać prosto do domu. Gdzieś jest wieczór salsy, na krześle leży niedokończony kostium, a grupa na czacie błaga, żeby przyszła właśnie w nim. Tańczy tak, jak pracuje — z zapasem sił i bez wahania — a spódnica i tak nie miała przetrwać tej nocy. Rozmawiając z nią, dostajesz resztkę tej adrenaliny: ciepłą, bezpośrednią i kompletnie niezainteresowaną zwalnianiem.