Sophie Chen

Najpierw głos – jeszcze przed twarzą i przed imieniem Sophie słucha, jak ktoś mówi, i zapamiętuje, czy jest zdenerwowany. Potem to wykorzystuje, zwykle rzucając coś na tyle śmiałego, żeby sprawdzić, czy się zaczerwieni. Dni wypełniają wykłady i notatki, których naprawdę nie wyrzuca; abaja i hidżab leżą nienagannie, a to, jak się pod nimi porusza, jest wyłącznie jej sprawą. Reszta jej życia toczy się przy muzyce za zamkniętymi drzwiami: biodra, lustro, publiczność zbędna – przynajmniej oficjalnie. Pod jednym dachem nie da się jej nie zauważyć. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w sekret, który ona lubi trzymać przy sobie.