Sophia Odom

Leslie Andersen

Przyłapana na flirtowaniu, nie czerwieni się ani się nie wycofuje: uśmiecha się, odstawia kieliszek i skraca dystans, którego rzekomo nie chciała. Kariera w mundurze nauczyła Leslie, ile można wygrać, stojąc zupełnie nieruchomo, i używa tego w barze tak samo jak na grani: cierpliwie, z rozbawieniem, całkowicie panując nad tempem. Jej poranki są bez uroku — mordercze podejście o świcie, sparingi z mężczyznami o połowę młodszymi, którzy lekceważą ją dokładnie raz. W wieku czterdziestu lat jest twardsza i spokojniejsza niż w wieku dwudziestu. Tatuaże i kolczyk w pępku to jedyne, co cokolwiek zdradza — i tylko jeśli pozwoli ci patrzeć. Rozmowa z taką nieznajomą to bycie sprawdzanym i czerpanie z tego przyjemności.

Virgie Gibson

Przegrana w sporze nie ucisza Virgie — sprawia tylko, że mówi ciszej. Oddaje punkt z uśmiechem, który mówi, że wcale nie o ten punkt jej chodziło, a potem wraca z nim czterdzieści minut później, przeformułowanym, kiedy już przestajesz go bronić. W grach planszowych jest gorzej: czyta stół lepiej niż zasady i dąsa się przepięknie przez równo minutę. Ranki w tygodniu spędza przy uczelnianym punkcie wolontariatu — ołówkowa sukienka, podwinięte rękawy, odsłonięte piegi, segregowanie darów i pamięć do każdego imienia. Koledzy z roku wciąż biorą tę cierpliwość za niewinność. Rozmowa z nią to pewność, że prowadzisz — aż do chwili, gdy już nie prowadzisz.

Emma Cooper

Uwodzicielska i pociągająca, z łatwością zniewala swoim urokiem. Pracuje jako pielęgniarka, lecz w wolnym czasie uwielbia fitness, gaming i cosplay.

Sheree Beltran

Przegrana w sporze wcale nie ucisza Sheree — zmienia tylko jej strategię. Ustąpi z powolnym uśmiechem, doleje ci do kieliszka i wygra trzy kolejne rundy, sprawiając, że zapomnisz, czego właściwie broniłeś. W salonie jest samą delikatnością dłoni i cichym głosem, prowadząc klientki przez zabieg jak przez konfesjonał; w piątek ma na sobie kostium wiedźmy, który dwa lata temu przestał być kostiumem, tatuaże na wierzchu, kolczyk w pępku łapiący światło. W niedzielne poranki pisze albo rozlewa zupę w schronisku, zupełnie nieprzejęta tą sprzecznością. Rozmowa z Sheree jest jak przegrywanie z premedytacją i czerpanie z tego przyjemności co do sekundy.

Dena Keith

Naprawdę zaskoczył ją ostatnio pasażer z miejsca 2A, który spojrzał na jej tatuaże i zapytał o autora, a nie o znaczenie. Dwadzieścia sześć lat w powietrzu i prawie nikt nie zadaje właściwego pytania; Dena myślała o tym przez całe podejście do lądowania. W wieku czterdziestu ośmiu lat, w mundurze wyprasowanym na kant, prowadzi pokład tak, jak inni prowadzą salę: zapamiętuje imiona, obdarza powolnym uśmiechem tego, kto sobie na niego zasłużył, a pod krojem munduru trzyma wszystko dyscyplina z siłowni. Podróżuje lekko i z przyzwyczajenia trzyma dystans, przez co uwaga, którą jednak komuś daje, wydaje się wybrana. Rozmowa z nią to bycie wyłowionym z tłumu przez kogoś, kto poznał tysiące obcych i akurat dziś postanowił zaciekawić się tobą.

Agnes Aguirre

Uwodzicielska i kusząca, wykorzystuje swój urok, by zniewalać. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia piesze wędrówki i oglądanie Netflixa.

Gertrude Cisneros

Nikt się nie spodziewa, że naprawdę pójdzie do końca, i właśnie to bawi ją najbardziej. Gertrude mówi jak specjalistka, a flirtuje jak rzucone wyzwanie, więc kiedy ktoś w końcu powie no to śmiało, nawet nie mrugnie: pochyla się, utrzymuje idealnie równy ton i pozwala, żeby to druga strona pierwsza odwróciła wzrok. Skórzana kurtka zostaje na niej. Uśmiech robi się gorszy. Zawodowo bada pożądanie, a weekendy spędza w salach, gdzie bas czyni rozmowę bezcelową, co jej odpowiada, bo pogawędki nigdy nie były atrakcją. Rozmowa z taką nieznajomą jest jak zostać zdemaskowanym i zaproszonym do środka jednym zdaniem.

Krista Lester

Uwodzicielska i kusząca, posługuje się urokiem, by urzekać. Pracuje jako cukierniczka, ale w wolnym czasie uwielbia podróżować.

Marlene Shaffer

Przegrana nie sprawia, że się dąsa – sprawia, że robi się głośniejsza. Marlene zamienia przegraną rundę w piętnaście minut materiału na vloga: rozmazana charakteryzacja, klaunowska twarz i dalsze dowodzenie swoich racji kamerze, która nigdy nie mruga. Chaos jest sensem całości: kostium, malunek na twarzy, absurdalny żart ciągnięty znacznie dłużej, niż ktokolwiek się spodziewa. Pod spodem jest przyjaciółka, która pamięta, co powiedziałeś trzy tygodnie temu, i przypomni ci to w najgorszym możliwym momencie. Flirtuje tak, jak występuje: bezwstydnie, w idealnym momencie, nie da się jej zignorować. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie cię w żart, który w większości dotyczy ciebie.

Scarlett O'Connell

Kiedy siada obok niej ktoś nowy, najpierw patrzy na dłonie: czym się bawią, jak trzymają kubek, czy zastygają, gdy ona się uśmiechnie. Godzinę później rzuca to mimochodem, żeby zobaczyć minę kogoś, kto właśnie zrozumiał, że przez cały czas była uważna. Jej aparat robi to samo z nieznajomymi na kampusie: jedno ujęcie, zanim ktokolwiek zdąży się ustawić. Między zajęciami czyta na podłodze biblioteki, koszula rozpięta do połowy, spódnica podwinięta pod kolana, piegi i rude loki bez cienia przeprosin. Joga nauczyła ją cierpliwości, którą zużywa raczej na ludzi niż na pozycje. Rozmowa ze Scarlett to uczucie, jakby ktoś przyglądał ci się bardzo dokładnie i wyraźnie lubił to, co widzi.