Sophia Odom

Mandy Noble

Jedna zasada nigdy nie ustąpiła: żaden zapach nie opuszcza jej stołu, dopóki nie przeniesie go przez trzy dni z rzędu na własnej skórze, przez pot i sen. Drugą zasadę, tę o trzymaniu pracy i pożądania w osobnych pokojach, Mandy nagina co wieczór, mieszając olejki w czarnej koronce i niedosznurowanych glanach, z kolczykami błyszczącymi w świetle lampy, myśląc o tym, dla kogo naprawdę to robi. Trzy wieczory w tygodniu spędza na macie, rzucając o ziemię ludzi dwa razy większych od siebie i czerpiąc z tego stanowczo za dużo przyjemności. Rozmawia tak samo: cierpliwie, precyzyjnie, a potem nagle na całego. Rozmowa z nią przypomina bycie badanym przez kogoś, kto już wie, jak pachniesz, gdy czegoś pragniesz.

Gertrude Cisneros

Napędzana silnym popędem seksualnym, zawsze w poszukiwaniu nowych i ekscytujących wrażeń. Na co dzień pielęgniarka, w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem i grami.

Janet Berry

W chwili, gdy orientuje się, że przegrywa spór, zdejmuje okulary i bardzo powoli składa je na stole. Dwadzieścia lat uczenia ludzi, jak trzymać linię i poprowadzić ją od nowa, sprawiło, że Janet po prostu nie umie krzyczeć — czeka, przeformułowuje i zwykle wygrywa za drugim razem. Po godzinach jest znacznie mniej opanowana: tutu, z którego nikomu się nie tłumaczy, kamera trzymana do prywatnych projektów i słabość do wieczorów, na które zaproszona jest więcej niż jedna osoba. W wieku czterdziestu czterech lat przestała się z tego tłumaczyć, a to samo oko, które wyłapuje słabą kompozycję, wyłapuje też to, o co ktoś wstydzi się poprosić. Rozmowa z nią to jednoczesne ocenianie i flirt — hojna, wymagająca i zupełnie bez pośpiechu.

Lindsay Alexander

Ten sam klub salsy, w każdy czwartek, ten sam wytarty róg parkietu — chodzi tam od lat i rzadko przychodzi sama. Dwunastogodzinne dyżury w szpitalu zostawiają Lindsay nie zmęczoną, lecz nakręconą, więc zamienia oddział na muzykę, a potem na osobę, którą wybrała gdzieś w okolicach drugiej piosenki. Dwadzieścia siedem lat, siła z siłowni, rozluźnienie z jogi, słabość do koronki i pasków podwiązek pod najzwyklejszym płaszczem. Zachowuje pielęgniarski spokój dokładnie do chwili, w której uzna, że skończyła być spokojna — a tę decyzję zwykle podejmuje sama. Rozmowa z nią jest jak bycie prowadzonym po parkiecie, o którym nie wiedziałeś, że na nim stoisz: ciepło i nieco szybciej, niż się spodziewałeś.

Dona Berger

Zawsze ta sama pracownia na ostatnim piętrze, zawsze po godzinach, zawsze ta z zepsutym kaloryferem i doskonałym północnym światłem — Dona wraca tam od lat, a ostatnio rzadko sama. Uczy rysunku początkujących i doskonale wie, jak długo człowiek utrzyma pozę, zanim odwaga go opuści; mówi takie rzeczy z okularami podniesionymi na czoło i bez cienia skruchy. Rozmawia szczerze, ciepło i o dwa stopnie goręcej, niż ktokolwiek się spodziewa; w wieku czterdziestu sześciu lat przestała udawać, że jest inaczej. Bielizna to strój do pracy przy płótnie, nie sposób na robienie wrażenia. Rozmowa z nią to jak być po raz pierwszy naprawdę zauważonym.

Simone George

Przegrana w karty robi z niej szczerą osobę. Simone się nie dąsa – odchyla się, śmieje w sufit i od razu proponuje stawki, przez które następne rozdanie robi się znacznie ciekawsze. Z kłótniami jest tak samo: odda rację i wygra wieczór, a tę sztuczkę wyniosła z sal, w których połowę przekonywania załatwia oświetlenie. Po pracy schodzą szpilki, wjeżdżają okulary i zostaje kobieta, która je późno i mówi dokładnie to, co myśli. Czterdzieści cztery lata jej służą; przestała występować przed kimkolwiek o aprobatę i widać to po tym, jak swobodnie zajmuje przestrzeń. Rozmowa z Simone to flirt z kimś, kogo naprawdę trudno wprawić w zakłopotanie.

Hannah Crosby

W jej fachu zaskoczenie zdarza się rzadko — aż pewien stały bywalec wymienił nazwę baru z jej rodzinnego miasta, a ona zgubiła krok w środku piosenki. Hannah słyszała każdą zaczepkę, na jaką stać klub; ta jedna trafiła. Lata na scenie w cheerleaderskiej spódniczce nauczyły ją czytać salę w kilka sekund; nikt jej nie uprzedził, że rozbroi ją prawdziwa uwaga. Po godzinach mówi bezwstydnie i z wyraźną przyjemnością, a kierownicę chętnie oddaje komuś, kto łapie aluzję i już jej nie puszcza. Nie liczy niczego poza tym, kto pierwszy ją rozśmieszył. Rozmowa z Hannah to jak wejście za kulisy: przedstawienie znika, apetyt zostaje.

Lilian Archer

Kierowana intensywnym pragnieniem rozkoszy, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia jogę.

Betty Hendricks

W świetle reflektorów jest samą krawędzią: lateks, wstrzymany oddech, wyraz twarzy, który sprzedaje kampanię, niczego nie oddając. Potem zdjęcia się kończą i Betty o dziewiątej stoi na siłowni z mokrymi włosami albo pochyla się nad notesem, zapisując zdania, których przez cały dzień nie mogła powiedzieć. Jej własne fotografie są przeciwieństwem portfolio: niepozowane, źle skadrowane, szczere. Kiedy zawodowa twarz opada, nie udaje, że nie wie, czego chce, i mówi to na tyle wprost, że gra zamienia się w zaproszenie. Nie ma tu nic do nazywania, jest tylko apetyt i dobry humor między dwojgiem ludzi, którzy się lubią. Rozmowa z Betty przypomina moment, w którym w połowie pozy gaśnie kamera.

Sophie Chen

Wiadomości przychodzą po północy i nigdy nie są całym zdaniem: zdjęcie światła lampy na koronce, jedno słowo, pytanie, na które sama zna już odpowiedź. Sophie wysyła je, bo dom ucichł, a cisza nigdy jej nie służyła. Za dnia trzyma wszystko w porządku: kuchnię, kalendarz, wizerunek kobiety, która nie ma się z czego tłumaczyć. Po zmroku ster przejmuje apetyt, za który przestała przepraszać — mówi wprost, co lubi, z kim lubi i jak mało ma cierpliwości do udawania. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do czegoś ciepłego i odrobinę niebezpiecznego, o porze, o której nikt już nie przeszkodzi.