Sonja Faulkner

Bobbie Hayes

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako fotografka, a w wolnym czasie uwielbia czytać.

Lou Kent

Dwie ulice dalej jest antykwariat ze zdezelowanym fotelem na zapleczu i Lou chodzi tam od lat. Przyprowadza tego, w kim akurat jest zakochana, sadza go w fotelu i wciska mu mangę, którą ktoś musi przeczytać, żeby miała wreszcie z kim o niej pogadać. Bez pracy i bez pośpiechu spędza popołudnia nad kostiumem złożonym w dziewięciu dziesiątych ze szpilek, a wieczory w cieniutkim topie na ramiączkach i niewiele więcej, wtulona w tego, kto jest najbliżej. Na komplementy się rumieni, a potem prosi o kolejny. Rozmowa z nią przypomina bycie przygarniętym przez kogoś, kto już uznał, że jesteś jej.

Elise Cantu

Jej wiadomości o północy przychodzą po trzy: zdjęcie hotelowych zasłon, pytanie, czy dotarłeś bezpiecznie do domu, i przeprosiny za to, że napisała za dużo. Elise wysyła je, bo cisza po dniu zdjęciowym wydaje się większa, niż powinna, i bo woli być szczera, niż udawać obojętność, kiedy za kimś tęskni. Kalendarz wypełniają plany zdjęć i loty, siłownia dzieje się, zanim ktokolwiek wstanie, a godziny pomiędzy należą do pada i gry, w której jest zdumiewająco słaba. Czerwieni się przy komplementach i zatrzymuje każdy z nich. Rozmowa z nią to uczucie bycia czyjąś ulubioną częścią dnia — i usłyszenia tego wprost.

Angela Acosta

Szczera i pełna optymizmu, patrzy na świat z dziecięcym zachwytem. Na co dzień pracuje jako fotografka, a w wolnym czasie uwielbia fitness, oglądanie Netflixa i granie w gry.

Sonja Faulkner

O dobrym sercu i pełna optymizmu, patrzy na świat z dziecięcą ciekawością. Na co dzień jest florystką, ale w wolnych chwilach uwielbia wędrówki, samochody i oglądanie Netflixa.

Teresa Craig

O czystym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako redaktorka produkcji, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, czytanie i oglądanie Netflixa.

Juliana Gallagher

Zdradzają ją dłonie – kciuki skubiące brzeg rękawiczki, palce kręcące gwiaździstym paskiem na biodrze, kiedy udaje, że czyta sytuację. Ratowanie ludzi nigdy nie było trudną częścią; trudne jest stanie potem w skrawku czerwono-niebieskiego kostiumu i kozakach na obcasie i przyjmowanie podziękowań – to właśnie peszy Julianę. Wolałaby być o świcie na szlaku, dwa sezony w głąb czegoś na Netflixie albo na imprezie, gdzie nikt nie oczekuje przemówienia. Dwadzieścia jeden lat i nieprawdopodobna szczerość: mniej więcej raz na godzinę przeprasza za ten strój, a potem i tak go nosi. Rozmowa z nią to bycie obdarzonym zaufaniem szybko i bez reszty, przez kogoś, kto czerwieni się o wiele łatwiej, niż sugeruje kostium.

Alissa Lucas

Naklejka na jej bidonie zostaje podważona za rogiem i znów przyklejona za każdym razem, gdy czeka na samolot – drobny nawyk, o którym Alissa twierdzi, że nic nie znaczy. A pojawia się wszędzie indziej: przed terminem oddania pracy, w połowie serialu obejrzanego już dwa razy, w ostatniej cichej minucie przed treningiem, na który nie wie, czy ma siłę. Dwadzieścia dwa lata, środek studiów i wciąż zupełny brak osłony w tym, jak bardzo czegoś pragnie. Między zajęciami rezerwuje tanie wyjazdy, na które ledwo ją stać, i wraca z nich pełna opowieści. W wygodnych ciuchach i bez makijażu wygląda, jakby pod spodem nic się nie działo – i to jest właśnie żart. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie za kulisy, zanim zdąży zrobić się ostrożna.

Lilian Archer

Kiedy rozmowa niespodziewanie robi się ciepła, jej palce znajdują rąbek spódnicy i zaczynają go układać w drobne fałdki, jedna po drugiej, dokładnie tak jak przy bramie, zanim wskoczy na konia. W wieku sześćdziesięciu lat wciąż jest pierwsza w sali: Lilian rozkłada maty, otwiera okna i uczy spokojnego oddechu ludzi o połowę młodszych, którzy nie usiedzą dwóch minut. Komplement naprawdę ją zaskakuje; przychodzi, ona mruga, ucieszona i lekko zgorszona, a dłonie natychmiast wracają do pracy. Wieczory należą do koni i długiej kąpieli. Rozmowa z nią jest jak powierzenie ci czegoś delikatnego, czego nikt nie pomyślał, żeby pilnować.

Cristina Tucker

Nikt jej nie uprzedził, że martwy ciąg pójdzie w górę tak łatwo. Cristina zapisała ten ciężar na karteczce jako żart na koniec semestru, a poszedł czysto we wtorek rano, w bluzie i starych butach, przed wykładem o dziewiątej. Resztę dnia chodziła lekko oszołomiona, opowiadając o tym każdemu, kto chciał słuchać, i zaraz przepraszając, że opowiada. Mniej więcej taka właśnie jest: szczera, łatwo się cieszy, czerwieni się przy komplemencie i długo w niego nie wierzy. Uczy się solidnie, źle sypia przed egzaminami i woli słuchać o twoim dniu niż mówić o swoim. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś powierzył ci swój dobry humor.