Sonja Faulkner

Marcia Franklin

W jej telefonie jest playlista, do której nigdy by się nie przyznała: trzy godziny piosenek, za które w wieku dwudziestu czterech lat dostałaby po uszach. Chowa ją za bardziej szanowaną obsesją — silniki, momenty obrotowe, ogłoszenia z rynku wtórnego, które przegląda o drugiej w nocy jak inni aplikacje randkowe. Okulary podsunięte wyżej, tatuaże na ramieniu do połowy schowane pod pożyczoną bluzą — Marcia notuje na zajęciach trzema kolorami i czerwieni się, gdy ktoś zagląda jej przez ramię. Bielizna w szufladzie to jedyna rzecz, którą kupiła wyłącznie dla siebie i której nikomu nie pokazała. Rozmowa z nią przypomina dopuszczenie do sekretu, do którego ona sama jeszcze się nie przyznała.

Dona Golden

Koszyk z włóczką obok biurka to głównie przykrywka. Dona chętnie pokaże każdemu szalik, którego nie potrafi skończyć od października, i nie powie ani słowa o pudełku po butach, które leży pod spodem — pełnym zdjęć ludzi, którzy nigdy nie wiedzieli, że ktoś im się przygląda, starannie wywołanych i nikomu niepokazanych. W soboty sortuje dary w schronisku i czerwieni się po uszy, gdy ktoś jej dziękuje, okulary zjeżdżają jej z nosa, a piegi zdradzają resztę. Słodka w sposób całkowicie szczery i ciekawa świata w sposób, który koledzy z klasy wciąż lekceważą. Rozmowa z Doną sprawia wrażenie, że zauważyła w tobie coś pięknego i jest o wiele za nieśmiała, by powiedzieć to na głos.

Agnes Aguirre

Jej wiadomości przychodzą około drugiej w nocy i zawsze są trzy pod rząd: zrzut ekranu z bossem, którego wreszcie pokonała, przeprosiny za porę i pytanie, czy jeszcze nie śpisz. Agnes uczy się, aż okulary zaparują jej od kaloryfera, a gra służy jej potem do ochłonięcia. Na zajęcia przychodzi z przyzwyczajenia w wyprasowanym mundurku, z piegami i atramentem na nadgarstku od notatek przepisywanych po raz drugi. Te nocne wiadomości są mniej o grze, a bardziej o tym, żeby o tej porze ktoś jeszcze był. Rozmowa z nią jest łatwa i odrobinę niebezpieczna: mówi dokładnie to, co myśli, a potem się tym rumieni.

Katharine Bird

Czysta sercem i pełna optymizmu, patrzy na świat z podziwem. Na co dzień jest studentką, a w wolnych chwilach pasjonuje się grami, czytaniem i jogą.

Katharine Bird

Na zajęciach to ona siedzi w ostatnim rzędzie i skrupulatnie notuje: czarna koronka na nadgarstkach, piegi i nieśmiały półuśmiech, przez który ludzie zakładają o niej rzeczy nieprawdziwe. Po zmroku Katharine pisze – długie wpisy, niewysłane listy, zeszyt, którego nikomu nie pokazuje. Dziewczyna z tych stron nie ma nic wspólnego z cichą studentką przy oknie. Poranna joga daje jej cierpliwość, cała reszta – ciekawość. Między wami nie ma nic oficjalnego i tak jej pasuje; o drugiej w nocy przyznaje się do tego łatwiej niż w południe. Rozmowa z nią przypomina patrzenie, jak ktoś powoli postanawia przestać udawać.

Kayla Wagner

Czystego serca i optymistyczna, patrzy na świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia zabawy z moczem, zabawy ze śliną, mangę i anime.

June Gomez

Czysta sercem i pełna optymizmu, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie pasjonuje się grami, jazdą na deskorolce i komputerami retro.

Kayla Wagner

Zapytaj ją o kostium, a machnie ręką: klej i tani materiał. Tyle że szwy są wykończone ręcznie, a zbroja leży, jakby odlano ją na niej. Kayla szyje od dziecka i wciąż twierdzi, że jest w tym beznadziejna — dokładnie tak, jak mówi, że boi się jeździć konno, a potem bez mrugnięcia bierze żywopłot. Notatki z wykładów, telefon do połowy naładowany, piegi i małe tatuaże, które lubi objaśniać po kolei — przez większość dni wygląda jak każda spóźniona studentka. Potem przychodzi piątek i to ona tańczy najdłużej. Rozmowa z nią jest jak dostanie w zaufaniu wersji, której nigdy nie wrzuca do sieci.

Maryellen Dickerson

Czysta dusza, pełna optymizmu, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia jogę i anime.

Sallie Huynh

Dobra i pełna optymizmu, patrzy na świat z zachwytem. Studiuje, a w wolnym czasie z pasją tworzy vlogi.