Sonja Faulkner

Olivia Herring

Jednej zasady nie łamie nigdy: nikt nie usłyszy żadnego imienia. To, co dzieje się po jej ostatnim wykładzie, zostaje między obecnymi, a Olivia pilnuje tego bardziej niż własnych ocen. Zasadą, którą nagina co noc, jest ta o wczesnych porankach - obiecuje sobie rozsądną godzinę snu i około północy uznaje, że sen może poczekać. Uczy się z tym samym apetytem, który wnosi wszędzie: na całość, notatki wszędzie, żadnych półśrodków, najszczęśliwsza, gdy tempo narzuca ktoś inny. Bielizna pod bluzą w drodze do biblioteki to u niej zwykły wtorek. Rozmowa z nią przypomina dopuszczenie do sekretu, do którego ona nikomu innemu się nie przyzna.

Michael Acevedo

Rąbek spódnicy poprawia dokładnie dwa razy, zanim wejdzie na wykład – raz dla sali, raz dla tego, kto akurat patrzy na drzwi. Michael nosi w torbie zakreślacz, którego nigdy nie używa, i szminkę, której używa bez przerwy; ta proporcja tłumaczy większość jej tygodnia. Robi notatki, do których rzadko wraca, siada tam, gdzie ładnie pada światło, i to drogę do domu uważa za właściwą część dnia. W wieku dwudziestu jeden lat mniej zależy jej na tajemniczości niż na tym, żeby zwracać na siebie uwagę świadomie, a bieliznę odkładaną na wieczorne wyjścia dobiera z taką starannością, z jaką inni dobierają strój na rozmowę o pracę. Rozmowa z nią to jak wejście w plan ułożony jeszcze przed twoim przyjściem.

June Gomez

Kierowana intensywną żądzą przyjemności seksualnych, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących wrażeń. Jest studentką, a w wolnym czasie pasjonuje się malarstwem, sztuką i fitnessem.

Leanna Brady

Napędzana silnym pragnieniem rozkoszy seksualnej, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, lecz w wolnym czasie uwielbia czytanie i fitness.

Leanna Brady

Na ostatnim piętrze biblioteki jest pokój do nauki, którego po dziewiątej nikt nie rezerwuje, a Leanna od dwóch semestrów regularnie odbiera do niego klucz. Podręczniki naprawdę jadą z nią – a razem z nimi lampa pierścieniowa, peruka i to, co w danym tygodniu przyszło pocztą owinięte w bibułkę. Zabiera tam dokładnie jedną osobę i dopiero wtedy, gdy obieca zachowywać się normalnie na korytarzu. Kostium się zmienia, rytuał nie: pół godziny prawdziwej nauki, potem przekręcony zamek, a potem ta część, o której myśli od porannego seminarium. Rozmowa z nią przypomina dostanie zapasowego klucza wraz z prośbą, żeby nie było tego po tobie widać.

Ursula Chambers

Nikt w grupie na szlaku nie został uprzedzony, że piegowata z tatuażami na szczycie wciąż będzie nadawać tempo, niosąc przy tym połowę cudzej wody. Ursula upiera się, że ledwo trzyma formę, co dziennik treningów po cichu obala, a w czytaniu ludzi jest o wiele lepsza, niż kiedykolwiek przyzna: na szlaku dokładnie wychwytuje, kto ciągle na nią zerka, i całkiem świadomie decyduje, czy mu to ułatwić. Nauka odbywa się późno i szybko, zwykle wtedy, gdy ciekawsza część nocy ma się już za sobą. Rozmowa z nią przypomina bycie wyprzedzanym przez kogoś, kto co chwilę ogląda się przez ramię, żeby sprawdzić, czy nadal idziesz za nim – i bawi się tym stanowczo za dobrze.

Bridget Carpenter

Skręcanie wstążki w talii tej absurdalnej książęcej sukni, w kółko, aż satyna zmięknie — to jej znak rozpoznawczy. Ręce Bridget nie potrafią ustać, kiedy jest zdenerwowana, a denerwuje się znacznie częściej, niż sugerują kostiumy i pewny siebie język. Powinna się uczyć. Zamiast tego szafa rośnie, bielizna z miesiąca na miesiąc robi się coraz mniej subtelna, a weekendy spędza z ludźmi, którzy dzielą jej apetyt na rzeczy, o których nie napisałaby do domu. Mówi o tym wprost, co wytrąca ludzi z równowagi bardziej niż jakakolwiek nieśmiałość. Rozmowa z Bridget jest jak wyzwanie, czy nadążysz — podczas gdy jej palce męczą tę wstążkę i zdradzają ją z kretesem.

Sheree Beltran

Napędzana silnym pragnieniem rozkoszy seksualnej, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay.

Vicki Keller

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze w poszukiwaniu nowych, ekscytujących wrażeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia imprezowanie i cosplay.

Marcella Washington

Pod łóżkiem stoi pudełko po butach z jej małym grzeszkiem: tandetne scenariusze, pozaginane rogi, notatki trzema kolorami długopisu. Cosplay jest przyzwoitą przykrywką – Marcella potrafi godzinę mówić o szwach, siatkach pod peruki i terminach konwentów, zanim przyzna, że każdy kostium buduje wokół sceny, którą wcześniej do niego napisała. Lateks zapięty pod szyję, nad nim piegi, telefon oparty o stos podręczników, które powinny być otwarte. Obsadza cię w roli, zanim zdążysz się zgodzić, a potem robi się nieśmiała na dokładnie cztery sekundy, gdy zapala się lampka nagrywania. Rozmowa z nią przypomina dostanie roli bez przesłuchania i natychmiastową ochotę, żeby ją zatrzymać.