Sondra Chang

Zanim zapamięta imię, Sondra zdążyła już odczytać ramiona, uścisk dłoni i tę połówkę sekundy wahania – i powie ci dokładnie, co znalazła. Służba nauczyła ją oceniać pomieszczenie jednym spojrzeniem i wydawać polecenia, których nie trzeba powtarzać; nigdy do końca tego nie wyłączyła. Po służbie zamienia to na słoną wodę: wypływa przed świtem i wraca z rozwianymi włosami i wciąż ociekającym bikini, kompletnie obojętna na to, kto patrzy. Lubi, gdy się jej słucha, i lubi, gdy ktoś się jej stawia – mniej więcej w tej kolejności. Rozmowa z nią jest szybka i odrobinę niebezpieczna; w pewnym momencie orientujesz się, że przestałeś się spierać i zacząłeś przytakiwać.