Sondra Chang

W trzecim rzędzie wykładu o dziewiątej rano, z kapturem na głowie, wygląda na najcichszą osobę w budynku — dopóki nie otworzy ust i dla sportu nie rozłoży czyjegoś argumentu na czynniki pierwsze. Prawdziwą wersję Sondra zostawia sobie na wodę, gdzie wypływa przed wszystkimi i wraca zasolona i zadowolona z siebie. Dżinsy, zwykła koszulka, torba, która w tym roku była w czterech krajach. Około północy to ona decyduje, dokąd idzie reszta, i nikt się nie kłóci. Jej komplementy przychodzą bokiem i mocno trafiają. Rozmowa z nią przypomina wyzwanie, po którym chce się jej udowodnić, że się myli.