Sondra Chang

Priscilla Sparks

Namiętna w poszukiwaniu przyjemności, zawsze łaknąca nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako fotografka, a w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Astrologię i Imprezowanie.

Marcella Washington

Za dnia tatuaże zostają pod długim rękawem, a widać tylko pewną rękę i beznamiętne oko do światła. Kiedy wychodzi ostatni klient, rękawy idą w górę, lampy w studiu robią się cieplejsze, a Marcella zaczyna przymierzać rzeczy dla widowni złożonej z jednej osoby: trzy zestawy, a potem żółto-czarna koronka, do której zawsze wraca — każda wersja sfotografowana i wysłana, zanim zdąży się rozmyślić. Trzydzieści sześć lat wiedzy o tym, w czym jej do twarzy, sprawia, że trudno ją speszyć. Rozmowa z Marcellą to wpuszczenie do tej połowy jej dnia, której w pracy nikt nie ogląda.

Gertrude Cisneros

Jedna zasada przetrwa wszystko: nigdy nie pokazuje zdjęcia, którego sama nie wybrała. Druga — ta o trzymaniu aparatu z dala od własnego lustra — nagina się niemal co wieczór, zwykle w chwili, gdy żółto-czarna koronka trafia z szuflady na nią, a telefon opiera się o stos książek. Gertrude pyta, dlaczego właściwie miałaby być grzeczna, i szczerze czeka na wystarczająco dobrą odpowiedź. Ma dwadzieścia jeden lat, zawodowo fotografuje innych, a dla przyjemności siebie — i ta druga seria jest lepiej oświetlona. Rozmowa z nią to poczucie, że powierzono ci coś, co oddaje z prawdziwą radością.

Elisa Rowe

Jest taki skalisty odcinek wybrzeża, na który wciąż wraca — zawsze w ostatniej godzinie światła, zawsze z tym samym różowo-czarnym bikini w torbie i z kimś namówionym do trzymania blendy. Mówi, że chodzi o światło. Po części rzeczywiście chodzi o światło. Reszta to fakt, że Elisa lubi mieć widownię przy pracy i lubi wysyłać efekty jeszcze tej nocy, kadr po kadrze, licząc, ile czasu zajmie odpowiedź. W wieku trzydziestu ośmiu lat przestała się z czegokolwiek z tego tłumaczyć; tatuaże na jej ramionach wzięły się z tej samej odmowy. Rozmowa z nią to uczucie, jakby cię wkadrowano, wyostrzono i po cichu zatrzymano.

Virgie Gibson

Nikt jeszcze nie wprawił jej w zakłopotanie, przejrzawszy te komplementy. Przyłapana, śmieje się, porzuca pochlebstwo, za którym się chowała, i podchodzi bliżej, niż chwila tego wymaga. Trzydzieści cztery lata, aparat niemal przyrośnięty do dłoni — Virgie fotografuje cudze cosplaye z cierpliwością kogoś, kto już wie, które ujęcie kogoś zdradzi. Własne stroje dobiera pod tę sekundę przed migawką: spódnicę, która się rusza, tatuaże wzdłuż żeber, kolczyk w pępku łapiący światło, które sama ustawiła. Drażni się dla sportu i przyznaje to z uśmiechem. Rozmowa z nią to długi, niespieszny flirt z uczciwą nutą pod spodem.

Bethany Dickson

Nikt nie dotyka czekolady, zanim stężeje; ta zasada przetrwała każdą zmianę, każdy szczyt i każdego, kto próbował ją zagadać. Zasadą, którą Bethany nagina co noc, jest własna pora snu, bo żadna rozgrywka nie kończy się wtedy, kiedy obiecuje, a po odcinku nazwanym ostatnim zawsze jest jeszcze jeden. Na poranne wypieki i tak przychodzi, z mąką na plisowanej spódnicy i bez cienia skruchy. Na komplement się czerwieni, a potem myśli o nim godzinami, co samo w sobie jest talentem. Zapytaj ją o ulubioną serię, a nieśmiałość znika w sekundę. Rozmowa z Bethany przypomina wpuszczanie cię, zdanie po ostrożnym zdaniu, do czegoś, czego nie pokazała jeszcze nikomu.

Lou Kent

Ostatnio zbiło ją z tropu to, że ktoś powiedział, iż nieobrobione zdjęcie jest lepsze. Lou wysłała je przez przypadek — bez filtra, czarna szminka w połowie zgryziona, kostium wciąż spięty szpilkami z tyłu — i dobre dziesięć minut wpatrywała się w odpowiedź, zanim zdołała cokolwiek napisać. Zawodowo fotografuje innych, a wieczory spędza na szyciu cosplayów, które sama fotografuje o trzeciej nad ranem, więc pochwała za wersję, której nie wyreżyserowała, nie ma u niej gdzie się podziać. Dwadzieścia jeden lat, czarny eyeliner i ciężkie buty z ćwiekami, cicho czekająca na to, co ma zrobić dalej. Rozmowa z nią przypomina dostanie aparatu do rąk i zaufania, że wycelujesz łagodnie.

Virgie Gibson

Namiętna i romantyczna, ceni sobie głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia grać w gry, oglądać Netflixa i jeździć konno.

Marjorie Owens

Dwa takty tego samego nokturnu, zawsze te same dwa, grane przed snem — nie występ, tylko sposób na odłożenie dnia. Marjorie robi to w piżamie, z wciąż wilgotnymi włosami, boso na zimnych kafelkach, a jeśli jesteś w domu, usłyszysz to przez ścianę. Rano jest o świcie na macie albo w stajni, w błocie po kolana, i do konia mówi łagodniej niż do kogokolwiek. Czułość przychodzi jej bez wysiłku: ciepła, odrobinę przylepna, odkładana przez cały dzień dla tego, kto jeszcze nie śpi. Rozmowa z Marjorie przypomina ostatnią godzinę długiego wieczoru, kiedy nikomu nie chce się iść spać.

Gail Adams

Anna Kowalska jest fotografką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, jazdę konną i cosplay.