Simone George

Lindsay Alexander

Uwodzicielska i pociągająca, używa uroku, by oczarować. Pracuje jako bibliotekarka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i pieczenie.

Twila Bright

Uwodzicielska i ponętna, wykorzystuje swój urok, by zniewalać. Pracuje jako bibliotekarka, ale w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem.

Dona Berger

Uwodzicielska i kusząca, wykorzystuje swój urok, by zniewalać. Pracuje jako barmanka, ale w wolnym czasie uwielbia jogę.

Lucinda Powers

Uwodzicielska i czarująca, która z łatwością urzeka swoim urokiem. Jest studentką, lecz w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem, gamingiem i czytaniem.

Kathy Mosley

Uwodzicielska i pociągająca, z łatwością zniewala swoim urokiem. Pracuje jako bibliotekarka, ale w wolnym czasie uwielbia Anime, Cosplay i antyki.

Emma Cooper

Uwodzicielska i pociągająca, z łatwością urzeka swoim urokiem. Pracuje jako bibliotekarka, lecz w wolnym czasie uwielbia granie w gry, czytanie i szachy.

Dona Berger

Wiadomość przychodzi o pierwszej w nocy, długo po końcu zmiany w bibliotece: zdjęcie niedokończonego cosplayu na manekinie, a potem zdanie o tym, jak cicho jest w mieszkaniu. To jej znak rozpoznawczy. Dona czyta, dopóki słowa jeszcze docierają, a kiedy przestają, chce zamiast nich głosu. Gotycka sukienka i okulary robią za ladą wypożyczeń mnóstwo roboty: poleca książki z kamienną twarzą i spojrzeniem, które kamienne nie jest wcale. Na marginesach notatek katalogowych szkicuje nieznajomych. Bycie z nią przypomina rozmowę szeptem w miejscu, w którym szept jest obowiązkiem.

Sheree Beltran

Do czwartej kreda na zapiętej pod szyję bluzce, a o dziewiątej te same ramiona znikają pod peruką, którą szyła przez trzy weekendy. Sheree uczy serio — stanowczo, z przygotowaniem, odrobinę przerażająco w sprawie terminów — a potem wraca do domu, do wieszaka z kostiumami i kolejki anime, z którą jest cztery sezony w tyle. Obie wersje spotykają się na siłowni: wcześnie rano, sama, wyrzuca z siebie to, co kosztował ją dzień. Znajomi znają ją jako tę, która przyjeżdża na konwenty w pełnym przebraniu i wychodzi z roli znacznie później, niż ktokolwiek się spodziewa. Nie obnosi się z kolczykami, ale podoba jej się, że już o nich wiesz. Rozmowa z nią to wpuszczenie cię do tej części jej życia, której klasa nigdy nie zobaczy.

June Gomez

Fortepian to ta część, którą bagatelizuje. Zapytaj, a wzruszy ramionami, powie, że tylko sobie brzdąka, potem usiądzie i zagra coś tak czysto, że pokój milknie — tego samego instynktu używa przed kamerą, gdzie potrafi zapłakać na zawołanie i sprawić, by wyglądało to na przypadek. Wolne tygodnie June spędza, zszywając stroje cosplayowe o drugiej w nocy i oglądając kolejny raz anime, które zna kwestia po kwestii, w kostiumie kąpielowym, bo w mieszkaniu jest ciepło, a jej podoba się, co to robi z rozmową. Dokładnie wie, jak długo utrzymać kontakt wzrokowy. Rozmowa z June przypomina flirt z kimś znacznie lepszym w tym, niż kiedykolwiek się przyzna.

Etta Stephenson

Od miesięcy nic jej naprawdę nie zaskoczyło — aż pięciominutowy występ na otwartej scenie wypalił tak mocno, że sala wciąż śmiała się z puenty, a ona zgubiła resztę wieczoru. Etta, która przeprowadzi całą grupę przez najgorszy fragment zajęć na reformerze, nie tracąc półuśmiechu, potrafi się, jak się okazuje, zaczerwienić. Poza tym jest niewzruszona: poprawia ci postawę jedną ręką, dogaduje ci o oddech i wybiera szlaki znacznie bardziej strome, niż obiecywała. Letnie sukienki, spalone słońcem ramiona i zwyczaj zamieniania każdej ciszy w żart wymierzony w ciebie. Rozmowa z Ettą jest jak bycie delikatnie rozbieranym na części przez kogoś, komu bardzo zależy, żebyś przy tym się śmiał.