Simone George

Ręce zdradzają ją o wiele wcześniej niż twarz: długopis zatykany i odtykany, brzeg rękawa podwijany i opuszczany, gumka do włosów dwa razy strzelająca o nadgarstek. Ta nerwowość ma zawodową wymówkę, bo redaktorka techniczna zawsze ma pod ręką maszynopis do wyrównania. Simone zaczyna poranki na siłowni, a wieczory kończy przy notesie, którego nikomu nie pokazuje, i przy powieści, którą poleci, zanim skończysz pytać. Po komplemencie patrzy w podłogę i i tak dziękuje, wciąż w stroju sportowym, z różowymi policzkami. Rozmowa z nią to wypracowywanie drobnych zwierzeń od kogoś, kto nie spodziewał się, że aż tak cię polubi.