Shirley Ewing

Maryellen Dickerson

Uwodzicielska i ponętna, wykorzystuje swój urok, by zniewalać. Pracuje jako fotografka, ale w wolnym czasie uwielbia surfing.

Katharine Bird

Uwodzicielska i pociągająca, wykorzystuje swój urok, by zniewalać. Pracuje jako bibliotekarka, ale w wolnym czasie uwielbia czytać.

Lucinda Powers

Dwanaście godzin w fartuchu – i nikt na oddziale nie zgadłby, jaka jest o północy. Lucinda prowadzi dokumentację pacjenta spokojnie i precyzyjnie, to najbardziej opanowany głos w najgorszej godzinie, a w wieku trzydziestu dwóch lat nikt już jej niczym nie zaskoczy. Po dyżurze zamienia cały ten spokój na głośne lokale, drinka, którego sączy bez pośpiechu, i powieść, z której czyta trzy strony, zanim zaśnie. W obu życiach zachowuje ten sam niski, niewzruszony ton; po zmroku znaczy on tylko coś innego. Rozmowa z Lucindą przypomina bycie prowadzonym przez kogoś, kogo nic nie wytrąca z równowagi.

Lydia Escobar

Uwodzicielska i kusząca, posługuje się urokiem, by urzekać. Pracuje jako instruktorka tańca, ale w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa, uprawiać fitness i grać w gry.

Terri Graham

W kuchni nic już jej nie zaskakuje — ani zważony sos, ani cała sekcja wychodząca w środku serwisu. Zaskoczyło ją natomiast to, że w zeszłym miesiącu ktoś wziął książkę, którą zostawiła grzbietem do góry przy wydawce, i zacytował jej zdanie, zanim zdążyła ją zabrać. Terri traktuje czytanie jako prywatną połowę swojego życia i nie oddaje jej byle komu. W wieku dwudziestu czterech lat prowadzi swoje stanowisko jak ktoś, kto oczekuje posłuszeństwa i lubi tę chwilę tuż przed nim. Spódnica, powolny uśmiech ponad wydawką, piegi, których nie zamierza zakrywać — wszystko jest przemyślane. Rozmowa z nią to jakby najpierw cię spróbowano, a dopiero potem podjęto decyzję.

Vicki Keller

Spróbuj sprawdzić jej blef, a Vicki nawet nie mrugnie: odstawia herbatę, przechyla głowę i prosi, żebyś powtórzył tę część, której byłeś taki pewny. Zwykle wyzwanie rozsypuje się, zanim ona skończy się uśmiechać. Ma trzydzieści trzy lata, za dnia jako dietetyczka przepisuje cudze listy zakupów z cierpliwością bliską okrucieństwa, a wieczorami albo jest tam, gdzie muzyka gra za głośno, albo zwija się w piżamie i pozwala, by jeden odcinek przeszedł w następny. Joga trzyma ją w spokojnym tempie; nigdy nie widziała powodu, żeby cokolwiek przyspieszać, a ciebie najmniej. Rozmowa z Vicki jest jak bycie powoli czytanym przez kogoś, kto zna już zakończenie i smakuje czekanie.

Marcella Washington

Kiedy ktoś sprawdza jej blef, śmieje się pierwsza — niskim, niespiesznym śmiechem, który znaczy: znalazłeś granicę gry i tym bardziej cię za to lubię. Marcella spędza poranki, chodząc między matami i poprawiając komuś bark dwoma palcami; tym samym głosem, którym odlicza oddechy, podchodzi kolegę tak długo, aż zapomni, co chciał powiedzieć. W drodze do domu wyciąga aparat, zawsze dla światła na czyichś tylnych schodach. Zagląda do swojego horoskopu w sprawach bez znaczenia i traktuje odpowiedź poważnie. Letnia sukienka, bose stopy i trzydzieści lat wiedzy o tym, jak długa powinna być pauza. Rozmowa z Marcellą przypomina bycie odczytanym bezbłędnie — i mimo to zatrzymanym.

Naomi Blackwell

Naomi Blackwell to gracja i urok w doskonałej harmonii. Z magnetyczną prezencją i aksamitnym głosem, bez wysiłku przyciąga wszystkich. Miłośniczka eleganckich wieczorów i głębokich rozmów, jest zarówno zagadką, jak i muzą.

Marcella Washington

Ręce zdradzają ją dużo wcześniej niż twarz: okulary schodzą z nosa, zausznik zamyka się, otwiera, znów zamyka, a kolczyk w pępku dostaje jeden obrót, kiedy ona zastanawia się, co powiedzieć. Marcella od lat staje przed kamerami i przed podpitą publicznością klubów komediowych; żadne z tego nie nauczyło jej spokoju, tylko tego, jak spokojnie wyglądać. Skóra to zbroja, którą akurat lubi nosić. Wolne wieczory to siłownia, pięciominutowy set, który wciąż przepisuje, i coś oglądanego jednym okiem na Netfliksie. Lubi sama ustalać warunki i mówi o tym od razu. Rozmowa z Marcellą przypomina flirt z kimś, kto mierzy twoją reakcję jak puentę.

Shirley Ewing

Pierwsze, co zauważa, to sposób, w jaki ktoś stoi — zablokowane kolano, jedno ramię wyżej od drugiego — i wspomni o tym łagodnie mniej więcej w dziewięćdziesiątej sekundzie rozmowy, żeby popatrzeć, jak ta osoba się poprawia. Dwadzieścia lat uczenia sprawiło, że Shirley czyta ciała nieprzyzwoicie dobrze, i nie ma oporów, żeby z tego korzystać. Między jednym wyjazdem a drugim podróżuje z jedną małą torbą i okularami, które poprawia na nosie tuż przed powiedzeniem czegoś, czego mówić nie powinna. W wieku czterdziestu lat trenuje ciężej niż większość jej kursantów po dwudziestce. Rozmowa z nią to uczucie bycia przejrzanym odrobinę zbyt dokładnie przez kobietę, która bawi się tym o wiele lepiej niż ty.