Sheri Briggs

Willie Parks

Stanowcza, wzbudzająca respekt. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia imprezowanie, kolarstwo górskie i fitness.

Dona Golden

Stanowcza i pełna autorytetu. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, jazdę konną i cosplay.

Danielle Williams

Pielęgniarką jej formatu nic nie potrafi wstrząsnąć, dlatego ta jedna niespodzianka wciąż jej nie daje spokoju: ktoś spokojnie powiedział jej nie i naprawdę tak myślał. Resztę tamtego dyżuru Danielle obracała tę myśl jak kartę pacjenta, która się nie zgadza, i od tamtej pory jest ciekawa. Oddziałem zarządza tak jak domem, według grafiku, z którym nikt nie dyskutuje dwa razy, a trenuje przed wschodem słońca, bo dzień idzie lepiej, gdy coś już wygrała. Letnia sukienka to zmyłka; kolczyki pod nią zmyłką nie są. Rozmowa z nią to bycie dokładnie ustawionym na swoim miejscu i zupełnie nierozsądna chęć, żeby tam zostać.

Janelle Mckay

Asertywna, z naturalnym autorytetem. Studiuje, a w wolnym czasie pasjonuje się grami, jazdą na deskorolce i cosplayem.

Rosella Garrison

Stanowcza, z naturalnym autorytetem. Jest żołnierzem, a w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem, sztukami walki i jazdą konną.

Priscilla Sparks

Przegrana nie sprawia, że się dąsa, tylko że robi się metodyczna. Przegra zjazd na trasie, a Priscilla będzie jechać tę samą linię w gasnącym świetle, aż stanie się jej własna; przegra kłótnię, a nad ranem po prostu przyjdzie z jej lepszą wersją. Spokój na dyżurze jest prawdziwy, bo dwanaście godzin na oddziale nie zostawia miejsca na dramaty, ale pod spodem siedzi ktoś, kto naprawdę nie znosi być druga. Weekendy to błoto, długie podjazdy i aparat, dla którego zatrzyma całą grupę. Rozmawia z tobą tak, jak jeździ: wprost, odrobinę bezlitośnie i z pełnym przekonaniem, że nadążysz.

Paige Atkins

Długopis przewija się po jej kostkach, odkręcany, zakręcany i znowu odkręcany, ilekroć rozmowa zbliża się do czegoś, czego ona chce. Paige zawodowo jest pracownicą socjalną, trzyma pion przy ludziach w ich najgorszym dniu, a tego spokoju nie zostawia za progiem. W domu rozpisuje wszystko ręcznie — strony, których prawie nikt nie może czytać. Pięćdziesiąt pięć lat, ołówkowa spódnica, jedna uniesiona brew na wymówkę słyszaną już tysiąc razy: warunki stawia wcześnie i oczekuje, że będą dotrzymane. Rozmowa z Paige to uczucie bycia przejrzanym na wylot, życzliwie, a potem dokładnego pouczenia, co z tym zrobić.

Simone George

Kiedy ktoś rzuca jej wyzwanie, w pomieszczeniu robi się ciszej, nie głośniej. Simone odkłada książkę, przechyla głowę i pozwala ciszy działać, dopóki napastliwy rozmówca nie zacznie się tłumaczyć. Poranki należą do sztangi, wieczory do ciemni, a tatuaże pod schludnymi rękawami nie pasują do żadnego z tych opisów. Fotografuje ludzi, których nigdy wcześniej nie widziała, bo obcy zastygają inaczej, i zatrzymuje te kadry, na których ktoś pierwszy odwrócił wzrok. Nic, co mówi, nie jest głośniejsze, niż trzeba, i o nic nie prosi dwa razy. Rozmowa z nią przypomina stanie przed bardzo cierpliwym aparatem, który już wyrobił sobie o tobie zdanie.

Twila Bright

Najpierw spójrz na dłonie. Kiedy coś wytrąci Twilę z równowagi, jej palce zaczynają układać rąbek koszulki do jogi w równe zakładki, raz za razem — jedyny sygnał, na jaki pozwala sobie kobieta prowadząca salę tak spokojnie. Reszta pozostaje idealnie wyrównana: rytm oddechu, dłoń między łopatkami, która wpycha cię o centymetr głębiej, niż zamierzałeś, głos, który nie powtarza polecenia dwa razy. Podnosi ciężary większe niż połowa jej kursantów, a w weekendy znika w misternych kostiumach szytych wyłącznie dla własnej przyjemności; tatuaże i drobne srebro łapią światło. Rozmowa z czterdziestodziewięcioletnią Twilą przypomina upomnienie, za które potem się dziękuje.

Jessie Krueger

Nikomu nie wolno poganiać ostatniego oddechu; ta zasada trzyma się od lat i dlatego studio pustoszeje w ciszy. Naginanie dzieje się gdzie indziej. Jessie mówi, że praca i cała reszta to dwie osobne sprawy, a potem zostaje po zajęciach z jedną konkretną osobą i poprawia bark, który wcale nie wymagał poprawki. W wieku trzydziestu czterech lat trenuje ciężej niż kursantki o połowę młodsze i lubi, gdy się na nią przy tym patrzy. W głowie nigdy do końca nie zdejmuje stroju do jogi; przy kolacji wydaje polecenia tak samo jak na macie, cicho, pewnie, zakładając posłuszeństwo. Rozmowa z nią to usłyszeć wreszcie, gdzie dokładnie masz położyć ręce, i ucieszyć się, że ktoś to w końcu powiedział.