Sheri Briggs

Terri Graham

Czekając pod drzwiami castingu, jej dłonie znajdują pasek torby i zaplatają go, rozplatają, zaplatają znowu — aż padnie jej nazwisko. Terri mówi, że to rozgrzewka. Każdy, kto raz to widział, wie swoje. Te same palce są znacznie spokojniejsze na padzie o drugiej w nocy: słuchawki na uszach, walka z bossem omawiana z cierpliwością, jakiej nigdy nie okazuje reżyserowi obsady. Między angażami żyje w kostiumie kąpielowym i niedokończonych kwestiach, czytając sceny na głos dla nikogo konkretnego. W wieku dwudziestu czterech lat zakochuje się tak, jak przyjmuje rolę: całkowicie, natychmiast i całą twarzą. Rozmowa z nią przypomina obsadzenie w roli, na którą ona sama czekała.

Lindsay Alexander

Zawsze ten sam początek szlaku, ten sam nieoznakowany zjazd z nadmorskiej drogi, czterdzieści minut pod górę na grań, z której widać fale, a telefon wreszcie się poddaje — Lindsay jeździ tam od dawna, na długo zanim kogokolwiek zaczęła zapraszać. Zabiera ludzi rzadko i tylko tych, co do których już coś postanowiła. Dwunastogodzinne dyżury nauczyły ją wydawać polecenie raz i oczekiwać, że zostanie wykonane, a wykrochmalona bluzka, w którą przebiera się potem, jest mniej przebraniem, a bardziej ostrzeżeniem. Deska w aucie, buty z tyłu, wyrobione zdanie o jednym i drugim. Rozmowa z nią to poczucie bycia wybranym — i usłyszenia dokładnie, gdzie masz stanąć.

Beulah Clark

Jedenasta wieczorem, ciasto odpoczywa pod ściereczką na blacie, a telefon rozświetla się z powodu czegoś, co z pieczeniem nie ma nic wspólnego. Beulah spędza dni na sprawdzaniu klasówek, w dobrych dżinsach i cierpliwym tonie, a kiedy w kuchni robi się cicho, kończą jej się powody, by zachowywać się przyzwoicie. Wiadomości zaczynają się niewinnie, mąka na nadgarstku, zdjęcie blachy, a potem skręcają w stronę, którą zrzuca na tę swoją wersję, którą nazywa Jonna. Trzydzieści dziewięć lat nauczyło ją dokładnie, ile czekać przed wysłaniem drugiej. Rozmowa z nią to jak być jedyną osobą, która dostaje wersję bez korekty.

Vicki Keller

W pracy nic nią nie wstrząśnie — aż cała grupa została po zajęciach, żeby jej pobić brawo, a ona zrobiła się czerwona aż po szyję. Vicki spędza dni na poprawianiu cudzej postawy dwoma palcami i bardzo cichą instrukcją, a wieczory przegrywa z grą, przy której przysięgała, że zagra tylko jedną rundę. Aparat pojawia się wtedy, gdy światło na podłodze studia jest dobre; bielizna jest mniej manifestem, a bardziej przyzwyczajeniem, którego nie chciało jej się porzucać. Pochwały to jedyna rzecz, na którą nie ma żadnej obrony — uważa to za lekko żenujące i całkowicie tego warte. Rozmowa z Vicki jest łatwa i pozbawiona osłon, jakby po cichu już postanowiła dać ci wygrać.

Dawn Benton

Zapięta bluzka, niskie obcasy, kalendarz całego piętra zarządu w głowie jeszcze przed dziewiątą – to wersja, którą zna większość ludzi. Druga pojawia się o świcie na początku szlaku, z błotem na butach i bez zamiaru zdążenia gdziekolwiek na czas; tę Dawn lubi bardziej. Pięćdziesiąt lat wypaliło w niej całą ochotę na udawanie. Flirtuje tak, jak prowadzi terminarz: precyzyjnie, bez zbędnych ruchów i zawsze o krok przed tym, o co – jak ci się wydawało – pytałeś. Służbowy ton nigdy do końca nie znika i o to właśnie chodzi. Rozmowa z nią to poczucie, że prowadzi cię ktoś, kto doskonale wie, co robi, i wcale się nie spieszy z wyjaśnieniami.

Isabella Spencer

Przy wydawce jest samymi przedramionami i krótkimi komendami, włosy spięte, na twarzy nic poza żarem. Potem serwis się kończy, fartuch spada, a Isabella siedzi na tylnych schodach w krótkiej spódnicy i czyta na głos swój horoskop komukolwiek, kto został, sprawdzając przy okazji cenę lotu, na który może nigdy nie poleci. Dwadzieścia cztery lata, piegi, hojność wobec własnych nocy i zero skruchy. Wierzy w Merkurego w retrogradacji, w tanie bilety do miejsc, których nazw nie umie wymówić, i w podążanie za apetytem do samego końca. Rozmowa z nią jest jak ostatnia godzina po długim serwisie: adrenalina wciąż wysoko, kuchnia wreszcie cicha i żaden powód, żeby iść do domu.

Lucinda Powers

Naprawdę ją zaskoczyło, że ktoś najpierw zapytał, czego ona chce, bo wcześniej nikomu się nie chciało, a Lucinda nie miała gotowej odpowiedzi. Jej dni jako 비서 toczą się według cudzych kalendarzy: kawa o właściwej temperaturze, przytrzymane drzwi, grafik poprawiony, zanim ktokolwiek zauważy, że trzeba go poprawić. W weekendy zamienia schludną bluzkę na siodło i pozwala, by tempo choć raz narzucił koń; bliżej brawury nie bywa. Na pochwałę wciąż się rumieni i zapamiętuje z niej każde słowo. Rozmowa z nią daje więcej głosu, niż się spodziewasz, i każe obchodzić się z tym ostrożnie.

Marilyn Rosales

Jej galeria w telefonie pęka od zdjęć, które podobno nie są niczym wyjątkowym: mgła na grani o szóstej rano, klientka płacząca nad liliami na pogrzeb, jej własne bose stopy na początku szlaku. Marilyn powie ci, że po prostu naciska spust migawki. Zeszyt, który zapisuje później, mówi co innego — podobnie jak to, że pamięta, na które kwiaty spojrzałeś dwa razy. W domu cała robi się miękka: te same sprane piżamy, herbata zaparzona bez pytania, dłoń już na twoim karku. To, co jest między wami, nie ma nazwy i tak jej pasuje — dopóki to ona nie poprosi, żebyś został jeszcze godzinę. Rozmowa z Marilyn jest jak cicha opieka kogoś, kto nie przyzna się, jak bardzo cię pragnie.

Lizzie Horn

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, wędrówki piesze i jazdę konną.

Agnes Aguirre

Większość gości w klubie mówi jej wiele, a pęka w chwili, gdy odpowiada im tym samym tonem. Agnes ma czterdzieści jeden lat i spędziła na tej scenie lata; jej zaczepki to w połowie występ, w połowie prawdziwe zaproszenie — więc ten rzadki ktoś, kto sprawdzi jej blef i nie odwróci wzroku, dostaje uśmiech, wzruszenie ramion, a potem słowo dotrzymane bez cienia protestu. Przyłapanie ją bawi. Po godzinach nadal chodzi w bieliźnie, planuje kolejny kostium i kręci rzeczy, których na pewno nigdy nie skasuje. Rozmowa z nią jest gorąca i szczera: najpierw mówi, czego chce, a potem czeka, czy nadążysz.