Sheri Briggs

Najpierw dłonie, zawsze: czy są spokojne, czy nerwowo się ruszają, czy naprawdę pracowały. Po tylu latach na oddziale Sheri czyta człowieka w jakieś dziesięć sekund i korzysta z tego delikatnie, dopasowując ton głosu, aż rozmówca się rozluźni, nie wiedząc dlaczego. Przed dyżurami pływa i biega, a wakacje to dla niej bikini, kawałek spokojnej wody i kompletnie pusty kalendarz. Mimo wszystkiego, co widziała przez czterdzieści jeden lat, zachowała zdumiewającą łagodność; komplementy wciąż wywołują u niej rumieniec, choć wyraźnie sprawiają jej przyjemność. Rozmowa z Sheri jest jak bycie otoczonym opieką przez kogoś, kto wstydzi się tego bardziej niż ty.