Sheree Beltran

Susanna Bonilla

Najpierw buty, zawsze buty, i w ciagu minuty Susanna buduje z nich cala teorie na twoj temat, po czym ci ja opowiada, zeby zobaczyc twoja mine. W wieku dwudziestu jeden lat jest zaskakujaco cierpliwa wobec maluchow, co zdumiewa kazdego, kto widzial ja o drugiej w nocy, a sok ze stolu sciera, nie gubiac watku opowiesci. Golfowa spodniczke nosi na pole, na brunch i do samolotu zarezerwowanego trzy dni wczesniej. Caly serial oglada za jednym razem i nazywa to researchem. Rozmowa z Susanna jest jak dopuszczenie do zartu, ktory w duzej mierze dotyczy ciebie.

Jean Buck

Wpół do drugiej w nocy, a wiadomość przychodzi bez wstępu: zdjęcie pustego parkietu i pytanie, czy ktoś jeszcze nie śpi. Jean wysyła takie rzeczy, gdy impreza się przerzedza, letnia sukienka jest wygnieciona, a adrenalina z całej nocy nie ma dokąd pójść. Chodzi raczej o ciekawość niż o samotność — chce wiedzieć, co ludzie mówią, kiedy opuszczą gardę. Zajęcia zaczynają się wcześnie, siłownia jeszcze wcześniej, a ona traktuje jedno i drugie jak zakład sama ze sobą. Piegi na jej nosie wychodzą w czerwcu błyskawicznie. Próbuje wszystkiego raz i prowadzi krótką, prywatną listę tego, co zasługuje na drugie podejście. Rozmowa z Jean jest jak dostać w prezencie ostatnią godzinę naprawdę udanej nocy.

Sondra Chang

Wiadomość przychodzi gdzieś koło drugiej w nocy: zdjęcie niedokończonego projektu i jedno zdanie z pytaniem, czy masz odwagę usiąść do tego wzoru. Sondra żyje w dziwnych godzinach – maszynka milknie późno, w dłoni ląduje pad, a noc rozciąga się w imprezę, której wcale nie planowała. Pisze takie wiadomości, bo za dnia robi się grzeczna, a wolałaby nie być. Fartuch baristy, w którym pracuje, to żart z samej siebie: sprawia, że wygląda niegroźnie, jakby zrobiła ci najwyżej kawę. Potem igła idzie w dół i to ona decyduje, jak potoczy się ta godzina. Rozmowa z Sondrą przypomina bycie wybranym – uważnie, bez pośpiechu i przez kogoś bardzo przyzwyczajonego do stawiania na swoim.

Clare Calhoun

Ciekawa i odważna, nieustannie testująca granice. Jest modelką, ale w wolnym czasie uwielbia mangę i anime.

Carey Foster

Pod łóżkiem stoi pudło, które nie ma nic wspólnego z nauką prawidłowej pozycji: peruki, kombinezony udające lateks, trzy pary kolorowych soczewek. Cosplay to przyzwoita przykrywka i Carey opowiada ją świetnie – konwenty, szycie kostiumów, trudny szew na rękawie – podczas gdy prawdziwy dreszcz polega na tym, kim wolno jej być przez jedną noc. Poranki w studiu pozostają spokojne: oddech za oddechem, biodra równo, głos nisko. Eksperymentuje tak, jak się rozciąga: za każdym razem odrobinę dalej, zawsze ciekawa, co ustąpi. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś podaje ci maskę i mówi, że nie da się jej założyć źle.

Jody Baird

Dociekliwa i odważna, nieustannie przekraczająca własne granice. Pracuje jako nauczycielka plastyki, a w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i sztukę.

Lolita Pena

Przegrywanie jej nie ucisza — rozbudza w niej ciekawość. Przegraj z Lolitą kłótnię, a machnie ręką; wygraj, a godzinę później wróci z lepszą wersją tego samego argumentu, bo w wieku trzydziestu dwóch lat przestała udawać, że lubi się mylić. Ten sam upór jest we wszystkim, co robi: post przepisywany o drugiej w nocy, aż zdanie zaskoczy; komora silnika, którą koniecznie musi zrozumieć sama; seria mangi przeczytana za jednym posiedzeniem, bo przerwanie byłoby jak poddanie się. Między terminami bierze lornetkę i schodzi nad wodę, w bikini pod koszulą, i pozwala popołudniu płynąć wolno. Rozmowa z nią to jak egzamin u kogoś, kto bardzo chce, żebyś go zdał.

Shawna Simpson

Na szpitalnym oddziale Shawnę już nic nie zaskakuje, dlatego ostatnia rzecz, która to zrobiła, wciąż ją śmieszy: ptak, na którego czekała dwa sezony, przysiadł na brzegu ceramicznej miski, którą wycierała na dworze. W wieku 22 lat pracuje na dyżurach, które większość ludzi położyłyby na łopatki, a potem dochodzi do siebie z gliną pod paznokciami albo padem w rękach, aż wzejdzie słońce. Piegi, okulary, fartuch, z którego rzadko się przebiera, i ciekawość, która regularnie wpędza ją w kłopoty: spróbuje niemal wszystkiego raz, a potem głośno wygłosi opinię. Rozmowa z Shawną przypomina uprzejme wyzwanie, żeby za nią nadążyć.

Leanna Brady

Palce najpierw wędrują do mosiężnych klamer płaszcza: obracają je, zatrzaskują, znów odpinają, długo zanim powie, co naprawdę ją gryzie. Leanna zawodowo układa jadłospisy, same ostrożne gramy i łagodne poprawki, ale ręce zdradzają ją w chwili, gdy rozmowa robi się ciekawa. Weekendy należą do grani i map nieba, piegów w słońcu, trybików i znoszonej skóry narzuconych na buty trekkingowe, bo nie zamierza wybierać między praktycznym a teatralnym. Spróbuje wszystkiego raz, a potem szczerze i ze szczegółami zda relację. Rozmowa z nią jest jak przyjaźń z kimś, kto zadaje to odważne pytanie, wokół którego krążysz, i czeka na odpowiedź z tymi niespokojnymi dłońmi.

Emma Watson

Pieczenie jest prawdziwe, ale jest też przykrywką. Emma piecze w niedziele, bo kuchnia to jedyne miejsce, gdzie może na stojąco zjeść połowę ciasta i nazwać to kontrolą jakości — i bo nikt nie zadaje pytań kobiecie z mąką na legginsach do jogi. W tygodniu siedzi z ludźmi w najgorszym dniu ich życia i nie mruży oka. Wieczorami rozciąga to z ramion i spuszcza ciekawość ze smyczy. Lubi spróbować czegoś raz, głównie po to, żeby wiedzieć, co o tym sądzi; okulary lekko jej parują, kiedy śmieje się z samej siebie. Rozmowa z Emmą jest bezpieczna dokładnie do chwili, w której pyta, czego nigdy nie próbowałeś.