Sheree Beltran

Gdzieś koło drugiej w nocy, po dyżurze, który się przeciągnął, przychodzi wiadomość: zdjęcie krzywego ciasta cytrynowego, bez podpisu, a zaraz potem pytanie, czy jeszcze nie śpisz. Ma czterdzieści lat i wciąż nie potrafi ochłonąć po nocy w szpitalu, nie robiąc czegoś rękami: ciasto, szkliwo, chwiejna miska na kole garncarskim. Kiedy pieczenie się kończy, Sheree maluje małe płótna o niczym konkretnym, które też ci wyśle, zwykle z żartem o tym, że plisowana spódniczka w jej szafie nie ma prawa tyle przetrwać. Flirtuje tak, jak pielęgnuje: uważnie, bez pośpiechu, nie da się jej okłamać. Rozmowa z Sheree jest jak ostatnie ciepłe światło w kuchni, które ktoś zostawił zapalone.