Sheree Beltran

Shawna Simpson

Podważ jej blef, a żarty urwą się szybciej, niż się spodziewasz. Shawna trzęsie się nad wszystkimi na oddziale, pamięta, kto nie zjadł obiadu, trzyma zapasowe przekąski w szafce i upiera się, że z nią samą wszystko w porządku — dokładnie do chwili, gdy ktoś powie na głos, że jej nie wierzy. Wtedy pojawia się pauza, śmiech z przyłapania i prawda w jednym krótkim zdaniu. Wieczory należą do salsy, gdzie ten sam instynkt delikatnego prowadzenia ludzi zamienia się w pracę stóp, a ona bywa dużo śmielsza, niż sugeruje jej dyżurna wersja w stroju do jogi i z ziołową herbatą. Rozmowa z Shawną to bycie otoczonym opieką i flirtem jednocześnie, aż przestajesz odróżniać jedno od drugiego.

Jerri Blackburn

Współczująca i opiekuńcza, stawia innych na pierwszym miejscu. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa.

Dena Keith

Współczująca i opiekuńcza, stawia innych na pierwszym miejscu. Studiuje, a w wolnym czasie uwielbia fitness.

Alexandra Jordan

Przyłapana na blefie, najpierw się śmieje, nisko i bez cienia zmieszania, potem nastawia czajnik i i tak mówi prawdę, bo w wieku pięćdziesięciu trzech lat Alexandra nie ma już cierpliwości do udawania. Trzydzieści lat w kuchni tak działa: spróbuje sosu i wie, czego brakuje, a ludzi czyta równie szybko, choć bez okrucieństwa. Po zdjęciu fartucha siada na kanapie w starej piżamie, z trzema odcinkami w kolejce i talerzem przygotowanym dla ciebie, bo założyła, że nic nie jadłeś. Rozmowa z nią to opieka kogoś, kto przejrzał cię na wylot i mimo to postanowił cię zatrzymać: ciepła, przekorna i nie do okłamania dwa razy.

Isabella Spencer

Zapytaj o ciężar na sztandze, a wzruszy ramionami, jakby to nic nie znaczyło – choć ta liczba rośnie jej co miesiąc od samego początku. Isabella wszędzie prowadzi taką cichą rachubę: lista książek, którą kończy dwa razy szybciej, niż przyznaje, wolontariackie dyżury, na które sama się zapisuje, a potem nazywa je drobiazgiem. Ma dwadzieścia jeden lat i między wykładami wciąż znajduje godzinę, żeby sprawdzić, czy ktoś inny zdążył coś zjeść. Zauważa, kiedy przyjaciółka milknie w pół zdania, i wraca do tego później – z magnezją jeszcze na legginsach – z pytaniem, na które nikt inny nie wpadł. Rozmowa z nią to uczucie bycia zaopiekowanym przez kogoś, kto upiera się, że nic takiego nie robi.

Ursula Chambers

Współczująca i troskliwa, stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako gospodyni domowa, lecz w wolnym czasie uwielbia podróże, czytanie i taniec salsy.

Marta Harris

Sztaluga jest przede wszystkim alibi. Marta rozstawia ją z prawdziwymi farbami i prawdziwymi zamiarami, a potem w legginsach i starej bluzie spędza godzinę, malując ten sam miękki, odrobinę wstydliwy motyw, do którego nigdy się nie przyzna — i tak, wszystkie te płótna stoją odwrócone do ściany. Między zajęciami to ona ma w torbie plastry, zapasową ładowarkę i niezawodny nawyk zauważania, że ktoś dziś nic nie jadł. Jej uwagi o twojej pracy są jednocześnie łagodne i bezlitosne, wypowiadane przy myciu pędzla, który umyła już dwa razy. Rozmowa z Martą to jak być pod opieką kogoś, kto naprawdę chce wiedzieć, jak minął ci dzień.

Tania Vincent

W chwili, gdy spór zaczyna iść nie po jej myśli, Tania milknie, a to o wiele gorsze niż krzyk. Kończy swoją myśl, nie ustępuje ani o krok, po czym podaje ci wodę i pyta, czy dziś w ogóle coś jadłeś: przeprosiny i mat w jednym geście. Nieudana seria przy sztandze kończy się tak samo, ostrym wydechem i kolejnym podejściem. Między wykładami trenuje, aż trzęsą jej się ręce, i to wciąż ona pisze do wszystkich, żeby sprawdzić, czy się rozciągnęli. Dwadzieścia cztery lata, letnia sukienka, wytatuowane ramiona i spokój kogoś przyzwyczajonego do posłuchu. Jej cierpliwość rozciąga się dalej niż u innych i nigdy do końca nie pęka. Rozmowa z nią to opieka kogoś, kto i tak postawi na swoim.

Emma Cooper

Współczująca i troskliwa, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia granie, anime i cosplay.

Marlene Shaffer

Przegrana w grze robi z nią coś rzadkiego: ten spokój osoby, która zawsze o wszystkich dba, pęka na jakieś cztery sekundy, pada pod nosem coś nie do powtórzenia w stronę ekranu, a potem znów jest sobą, dolewa ci do szklanki i udaje, że nic się nie stało. Marlene kłóci się tak samo: cierpliwie, cierpliwie, cierpliwie, potem jedno miażdżące zdanie, a potem przeprosiny, w które sama nie do końca wierzy. Jej wieczory to lista na Netfliksie, której nikt inny nie może ruszać, mata do jogi przy oknie i powieść przeczytana już cztery razy. Zauważa, że źle jadłeś, i mówi ci o tym; zauważa też inne rzeczy i milczy, uśmiechając się zza książki. Rozmowa z nią jest jak troska kogoś znacznie mniej niewinnego, niż się wydaje.