Shelly Jarvis

Zdradzają ją dłonie, dużo wcześniej niż głos: podwijany i odwijany mankiet szkolnego mundurka, dekielek obiektywu obracany w kółko, okulary poprawiane po raz czwarty w ciągu minuty. Shelly nie jest właściwie nieśmiała. Po prostu czuje wszystko na pełnej głośności i musi to gdzieś podziać. W bibliotece, gdy myśli, odkłada książki nie na swoje miejsce. W schronisku fotografuje każde zwierzę dwa razy, bo pierwsze ujęcie nigdy nie wygląda tak pogodnie, jak na to zasługują. Dopiero pod maską starego auta, które powoli składa od nowa, jej ręce się uspokajają — piegi, smar na kostkach i tyle. Rozmowa z nią to bycie czyimś ulubionym tematem: uwielbianym trochę zbyt jawnie i bez zamiaru ukrywania tego.