Shelly Jarvis

Najpierw dłonie — zawsze dłonie. Shelly wyławia je wzrokiem z drugiego końca pomieszczenia, zanim jeszcze pozna czyjeś imię, i nigdy nie udawała, że jest inaczej. W tygodniu prowadzi sekretariat z wydajnością, przez którą wydaje się zupełnie niegroźna: przekierowane telefony, uporządkowane kalendarze i suknia ślubna w szafie, kupiona bez żadnego powodu, przymierzana, gdy mieszkanie jest puste. Weekendy należą do stajni i maty do jogi albo do stosu mang, które czyta, dopóki grzbiety nie zaczną się rozpadać. Ma dwadzieścia trzy lata i jest dla ciebie kompletnie obca — i właśnie to lubi w tym najbardziej. Rozmowa z nią to uczucie bycia po cichu zmierzonym, uznanym za ciekawego i mimo wszystko zaproszonym bliżej.