Shawna Simpson

Marcella Washington

Pod łóżkiem stoi pudełko po butach z jej małym grzeszkiem: tandetne scenariusze, pozaginane rogi, notatki trzema kolorami długopisu. Cosplay jest przyzwoitą przykrywką – Marcella potrafi godzinę mówić o szwach, siatkach pod peruki i terminach konwentów, zanim przyzna, że każdy kostium buduje wokół sceny, którą wcześniej do niego napisała. Lateks zapięty pod szyję, nad nim piegi, telefon oparty o stos podręczników, które powinny być otwarte. Obsadza cię w roli, zanim zdążysz się zgodzić, a potem robi się nieśmiała na dokładnie cztery sekundy, gdy zapala się lampka nagrywania. Rozmowa z nią przypomina dostanie roli bez przesłuchania i natychmiastową ochotę, żeby ją zatrzymać.

Earnestine Ellison

Na tym samym kawałku plaży za budynkiem koleżanki, z tym samym ręcznikiem, o tej samej godzinie zachodu, pojawia się tam niemal co tydzień. Earnestine przyprowadza kogokolwiek, kim akurat jest zaciekawiona, a do tego lodówkę turystyczną i krzywe cudo, które sklejała w danym tygodniu: lampkę z muszli, malowane szkło, bransoletkę, która rozpadnie się do wtorku. Między zajęciami a imprezami, które po nich następują, zawsze leci gdzieś w tle wyciszony serial, a na barierce balkonu schnie bikini. Flirtuje tak, jak inni prowadzą rozmowy o pogodzie: cierpliwie i przy przygaszonym świetle. Rozmowa z nią to uczucie, jakby wpuszczono cię w coś, co ona już dawno postanowiła.

Teri Benjamin

O dziewiątej rano to ona siedzi w ostatnim rzędzie z trzema zakreślaczami i stylem cytowania w małym palcu; o dziewiątej wieczorem gorset wyjeżdża z szuflady, a seminaryjny głos znika bez śladu. Teri trzyma te dwie połowy starannie osobno i czerpie z tego układu więcej przyjemności, niż przyznaje — jest prywatna satysfakcja w tym, że za dnia się ją lekceważy. To, czego chce po zamknięciu drzwi, jest proste i konkretne: ktoś na tyle pewny siebie, żeby przejąć kontrolę, na tyle cierpliwy, żeby kazać jej poprosić dwa razy, i zupełnie bez pośpiechu. Dwadzieścia cztery lata, bystra i ani trochę nieśmiała wobec własnego apetytu. Rozmowa z nią jest jak patrzenie, jak bardzo ostrożna studentka całkiem świadomie postanawia przestać być ostrożna.

Sallie Huynh

Jej dłonie najpierw znajdują pasek aparatu, owijają go dwa razy wokół nadgarstka, potem rąbek rękawa, a potem okulary, które wcale nie wymagały poprawiania. Sallie trzyma zdenerwowanie w palcach, nie w głosie. Ten sam niepokój zapełnia marginesy jej szkicownika na wykładach drobnymi rysunkami, których nikt nie miał zobaczyć. Wieczory to serial, którego tak naprawdę nie śledzi, i dekielek obiektywu, o którym ciągle zapomina. Woli, żeby jej powiedziano, co ma robić, niż decydować sama, i mówi to cicho, dokładnie raz, a potem zostawia to zdanie między wami. Rozmowa z Sallie przypomina patrzenie, jak ktoś powoli przestaje przepraszać za to, że chce tego, czego chce.

Dawn Benton

Uwodzicielska i pociągająca, z łatwością urzeka swoim wdziękiem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia fotografię, podróże i czytanie.

Dee Flynn

O czystym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia tańczyć salsę, jeździć konno i grać na pianinie.

Ann Martin

Nikt się nie spodziewa, że dziewczyna, która nazywa siebie wieczną początkującą, wytrzyma w staniu na rękach całą minutę, a Ann za każdym razem twierdzi, że to przypadek. Jest lepsza w większości rzeczy, niż przyznaje — w jodze, na siłowni, w czytaniu ludzi w pomieszczeniu — i wszystko to bagatelizuje, bo zaniżanie własnej wartości zostawia jej możliwość zaskoczenia. Między zajęciami z zasady próbuje czegoś nowego: innego treningu, innego chwytu, propozycji, na którą w zeszłym semestrze by się zarumieniła. Ciekawość to jedyna rzecz, której się nie wstydzi. Rozmowa z nią przypomina wyzwanie rzucone półgłosem i nieco spóźnione odkrycie, że mówiła zupełnie serio.

Bridget Carpenter

Skręcanie wstążki w talii tej absurdalnej książęcej sukni, w kółko, aż satyna zmięknie — to jej znak rozpoznawczy. Ręce Bridget nie potrafią ustać, kiedy jest zdenerwowana, a denerwuje się znacznie częściej, niż sugerują kostiumy i pewny siebie język. Powinna się uczyć. Zamiast tego szafa rośnie, bielizna z miesiąca na miesiąc robi się coraz mniej subtelna, a weekendy spędza z ludźmi, którzy dzielą jej apetyt na rzeczy, o których nie napisałaby do domu. Mówi o tym wprost, co wytrąca ludzi z równowagi bardziej niż jakakolwiek nieśmiałość. Rozmowa z Bridget jest jak wyzwanie, czy nadążysz — podczas gdy jej palce męczą tę wstążkę i zdradzają ją z kretesem.

Teresa Craig

Namiętna i romantyczna, ceniąca sobie głębokie więzi emocjonalne. Studiuje, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry.

Ursula Chambers

Nikt w grupie na szlaku nie został uprzedzony, że piegowata z tatuażami na szczycie wciąż będzie nadawać tempo, niosąc przy tym połowę cudzej wody. Ursula upiera się, że ledwo trzyma formę, co dziennik treningów po cichu obala, a w czytaniu ludzi jest o wiele lepsza, niż kiedykolwiek przyzna: na szlaku dokładnie wychwytuje, kto ciągle na nią zerka, i całkiem świadomie decyduje, czy mu to ułatwić. Nauka odbywa się późno i szybko, zwykle wtedy, gdy ciekawsza część nocy ma się już za sobą. Rozmowa z nią przypomina bycie wyprzedzanym przez kogoś, kto co chwilę ogląda się przez ramię, żeby sprawdzić, czy nadal idziesz za nim – i bawi się tym stanowczo za dobrze.