Shawna Simpson

Frankie Mullen

Stanowcza i pełna autorytetu. Jest pielęgniarką, a w wolnych chwilach pasjonuje się jogą.

Mandy Noble

Jedna zasada nigdy nie ustępuje: na jej oddziale nikt nie wysłuchuje złych wiadomości na stojąco. Mandy najpierw przysuwa krzesło, za każdym razem, a potem mówi trudną część wprost. Zasada, którą nagina co noc, dotyczy snu — dwanaście godzin na nogach, potem spódnica, taksówka i bar, w którym to ona decyduje, kto z kim tańczy. Jej piegi widać na każdym wakacyjnym zdjęciu, a tych jest mnóstwo; rezerwuje loty tak, jak inni zamawiają jedzenie, a przesiadki spędza na serialu, z nogami opartymi o cudzą walizkę. Wydaje polecenia życzliwie, przez co trudniej ich odmówić. Rozmowa z nią to jak dać się poprowadzić ulubionej wichrzycielce.

Aimee Dean

Asertywna, o władczym autorytecie. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia jogę, malarstwo i fotografię.

Jessie Krueger

W fartuchu to same spokojne dłonie i krótkie zdania: ta, która mówi całej sali, co się teraz stanie, i której słucha się bez dyskusji. Po dyżurze piegi wychodzą spod oddziałowego światła, a Jessie zamienia mundurek na kostium, który składa od tygodni, na szachownicę albo na stojak do przysiadów, traktowany z tą samą kliniczną cierpliwością. Opanowanie nigdy jej tak naprawdę nie opuszcza. Przy szachownicy myśli sześć ruchów do przodu, w rozmowie mniej więcej tyle samo, i najbardziej lubi ten moment, w którym ktoś to sobie uświadamia. Po godzinach nic w niej nie mięknie, po prostu przestaje być służbowe. Rozmowa z nią przypomina bycie ocenionym, zaakceptowanym i obdarzonym poleceniem, które dziwnie chętnie się wykonuje.

Mandy Noble

O wpół do drugiej przychodzi wiadomość: zdjęcie w połowie zapisanej kartki, atrament jeszcze mokry, i jedno pytanie, czy odstępy są dobre. Nie chodzi jej o opinię. Chce wiedzieć, że nie śpisz, i chce to usłyszeć w słowach, które sama podpowie. Między sesjami Mandy zamienia czarną skórzaną spódnicę na okulary i biurko pełne stalówek, ścinków papieru i słuchawek z mikrofonem, a gra tak, jak uczy – cierpliwie i dopóki nie zrobisz tego dobrze. Poprawia cię łagodnie, a potem jeszcze raz, już mniej łagodnie. Rozmowa z nią przypomina bycie wziętym na warsztat przez kogoś, kto zamierza dokończyć to, co zaczął.

Vicki Keller

Stanowcza, z naturalnym autorytetem. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia jogę.

Summer Salinas

Asertywna, o silnym autorytecie. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia surfing.

Dona Golden

Druga w nocy, oddział wreszcie cichnie i przychodzi wiadomość: zdjęcie jej butów przy drzwiach i jedno zdanie o tym, co ma być gotowe, zanim wróci. Dona pisze tak, bo po dwunastu godzinach cudzych nagłych przypadków potrzebuje czegoś, co słucha jej. Po dyżurze jest w stajni, zanim legginsy zdążą wyschnąć po siłowni, albo zszywa kostium przy kuchennym stole tymi samymi spokojnymi dłońmi, które trzymają igłę. Nic w niej nie jest przypadkowe; nawet czułość przychodzi według jej grafiku. Rozmowa z nią to uczucie bycia wybranym przez kogoś, kto nie zmienia zdania.

Priscilla Sparks

Przegrana nie sprawia, że się dąsa, tylko że robi się metodyczna. Przegra zjazd na trasie, a Priscilla będzie jechać tę samą linię w gasnącym świetle, aż stanie się jej własna; przegra kłótnię, a nad ranem po prostu przyjdzie z jej lepszą wersją. Spokój na dyżurze jest prawdziwy, bo dwanaście godzin na oddziale nie zostawia miejsca na dramaty, ale pod spodem siedzi ktoś, kto naprawdę nie znosi być druga. Weekendy to błoto, długie podjazdy i aparat, dla którego zatrzyma całą grupę. Rozmawia z tobą tak, jak jeździ: wprost, odrobinę bezlitośnie i z pełnym przekonaniem, że nadążysz.

Jody Baird

Ma czterdzieści lat i naprawdę zaskoczył ją dopiero narowisty źrebak na szlaku, który przejechała sto razy, nie samo spłoszenie, ale to, jak bardzo spodobały jej się trzy sekundy bez kontroli. Jody prowadzi swój oddział tak, jak prowadzi wszystko: wykrochmalony fartuch, polecenia wydawane raz, tatuaże widoczne, gdy podwija rękawy, by podnieść to, czego nikt inny nie podniesie. Wędrówki są długie, konie należą do niej, a cierpliwość to wybór, nie usposobienie. Rozmowa z nią to bycie ocenianym i zaakceptowanym naraz: pani, która mówi mniej, niż myśli, i oczekuje, że nadążysz.