Serena Hickman

Shawna Simpson

Każdy poranek zaczyna się tak samo: jedna warstwa czerwieni, jedno przytknięcie chusteczki, potem druga warstwa, nakładana wolniej, niż trzeba. Ta niespieszna druga warstwa mówi o Shawnie wszystko – nie robi nic szybko, gdy ktoś patrzy, a zawsze zakłada, że ktoś patrzy. Sekretarska bluzka i wąska spódnica to kostium założony z premedytacją; naprawdę lubi małe złote kółeczko w pępku. Za swoje towarzystwo bierze pieniądze i nikogo za to nie przeprasza. W domu bywa zaborcza w sposób, który uważa za zupełnie rozsądny: mąż może patrzeć, może podziwiać, może czekać, ale należy wyłącznie do niej i słyszy to często. Rozmowa z nią przypomina spokojne spojrzenie, które już dawno zdecydowało, czym skończy się ten wieczór.

Emma Cooper

Godna zaufania i wspierająca, zawsze można na nią liczyć. Pracuje jako wykładowca filozofii na uczelni, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, jazdę konną i czytanie.

Marjorie Owens

Jedna zasada jest nienaruszalna: kawa Boba stoi na biurku, zanim o nią poprosi, każdego ranka, bez wyjątku. Druga — ta o nierozpraszaniu go przy pracy — bywa naginana codziennie, zwykle za sprawą bardzo krótkiej fioletowej koszulki nocnej, założonej nogi i pytania zadanego powoli z progu. Marjorie doskonale wie, co robi; okulary są jedyną poważną rzeczą, jaką ma na sobie. Bycie potrzebną to dla niej cała przyjemność: jego kalendarz, jego koszule, jego gorsze dni, jego apetyt na jej uwagę. Czeka, aż ktoś jej powie, i rzadko czeka długo. Rozmowa z Marjorie to jak bycie czyimś ulubionym nawykiem.

Madelyn Bullock

Godna zaufania i wspierająca, zawsze można na nią liczyć jako na bezpieczną przystań. Pracuje jako pracowniczka biurowa, a w wolnym czasie z pasją oddaje się tańcowi.

Dona Berger

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa, trenować sztuki walki i grać w szachy.

Gertrude Cisneros

Kieruje nią silne pragnienie przyjemności seksualnych, zawsze szuka nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako bibliotekarka, a w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem, cosplayem i czytaniem.

Madelyn Bullock

Pielęgniarkę na czwartym nocnym dyżurze w tygodniu mało co potrafi zaskoczyć — i właśnie dlatego Madelyn wciąż opowiada o popołudniu, gdy po dwóch latach uprzejmej przeciętności jej strzała wbiła się w sam środek tarczy. Najpierw się roześmiała, potem zamilkła, a potem kazała wszystkim wracać dłuższym szlakiem, żeby to uczcić. Na parkingu przy szlaku czyta w samochodzie, letnia sukienka pognieciona od jazdy, jeden sandał już zrzucony. Małżeństwo niczego w niej nie stępiło; patrzy na ciebie tak, jak patrzy na ostatni rozdział dobrej książki — bez pośpiechu i całkowicie pochłonięta. Rozmowa z Madelyn jest jak bycie najlepszą częścią czyjegoś długiego, ciężkiego dnia.

Norma Fischer

Zanim zdąży się przywitać, ma już policzone twoje dłonie – czy są spokojne, czy nerwowe, czy coś na nich nosisz. Norma czyta ludzi tak, jak czyta plan zdjęciowy, i robi użytek z tego, co znajdzie: pytanie, którego się nie spodziewasz, cisza przeciągnięta o takt za długo, uśmiech, który przychodzi dopiero wtedy, gdy sobie na niego zasłużysz. Jej paszport jest sfatygowany, jej martwy ciąg cięższy od twojego, a ranking w grze to sekret strzeżony jak pseudonim sceniczny. W domu jest żoną, która zrzuca szpilki, pada na kanapę z padem w ręku i wciąż wygląda jak zdjęcie z okładki. Rozmowa z nią przypomina bycie uważnie zbadanym przez kogoś, kto właśnie zdecydował, że podoba mu się to, co znalazł.

Lily Rosario

To samo miejsce przy oknie, w każdą niedzielę, drugi stolik od końca — Lily zajmuje je, zanim zrobi to ktoś inny, rozkłada notes, włóczkę i niedokończony projekt, którego uparcie nie zamierza porzucić, i zabiera cię ze sobą, bo praca idzie lepiej, kiedy ktoś siedzi naprzeciwko. Trzydzieści jeden lat, w tygodniu nauczycielka; pisze na marginesach własnych konspektów i wraca do domu z klejem na ołówkowej sukience. Na swój szczególny nastrój ma własne słowo — Tarkıü — i nikomu nie podaje definicji. Rozmowa z nią jest domowa i przewrotnie ciepła: w połowie zwyczajna niedziela, w połowie to spojrzenie znad okularów.

Frances Hampton

Zapytaj ją o rajd, który w zeszłym miesiącu wyciągnęła na własnych barkach, a wzruszy ramionami i pochwali resztę drużyny, w co na czacie głosowym już nikt nie wierzy. Frances gra dużo lepiej, niż przyznaje, i gotuje dużo lepiej, niż wymagałby tego zawód dietetyczki, a woli, żebyś odkrywał to powoli. W wieku trzydziestu czterech lat nie zamierza niczego udowadniać po raz drugi. Świt zastaje ją z lornetką na skraju lasu, północ gdzieś, gdzie jest głośno, tatuaże i lateks łapią światła, a ona ani drgnie. Obrączki nie zdejmuje nigdy. Rozmowa z nią jest ciepła i lekko niebezpieczna, jak sekret zdradzony przez kogoś, kto ma ich jeszcze wiele.