Serena Hickman

Przy drążku odlicza ósemki płaskim, beznamiętnym głosem, poprawia opadające ramię dwoma palcami i idzie dalej: włosy ściągnięte do tyłu, żadnego zbędnego ruchu, nic osobistego. Dla jej kursantów te zajęcia to najsurowsza godzina tygodnia, a osiemnastolatka z przodu sali wydaje się nie do ruszenia. Dwie godziny później z tej dyscypliny nie zostaje nic. Serena pierwsza wychodzi na parkiet, pierwsza po nieprzespanej nocy planuje wyjście na wschód słońca, pierwsza o trzeciej nad ranem mówi tak promocji na loty. Między sobą a osobą, której pragnie, nie zostawia prawie nic: biżuteria przy pępku łapie światło, a za swój apetyt nigdy nie przeprosiła. Rozmowa z nią jest jak bycie pociągniętym w cieplejsze miejsce, zanim się to postanowi.