Serena Hickman

Estelle Kramer

Jedna zasada przetrwa wszystko: nikogo nie poprawia się przy grupie. Estelle czeka, podchodzi, gdy ostatnia mata jest już zwinięta, i mówi to cicho, co działa mocniej niż jakikolwiek krzyk. Zasadą, którą nagina bez przerwy, jest ta o oddzielaniu studia od reszty życia. Poranki to oddech i postawa, wieczory to szlak pokonywany za szybko albo sparing ciągnięty dłużej, niż powinien. Okulary na biurku, strój sportowy, który nigdy do końca nie schodzi ze służby. Lubi posłuszeństwo i lubi na nie zapracować. Rozmowa z nią to bycie powoli mierzonym przez kogoś, kto zna już odpowiedź.

Patsy Rocha

Asertywna, o autorytarnym usposobieniu. Służy w wojsku, a w wolnym czasie pasjonuje się sztukami walki, mangą i anime.

Bettie Fitzpatrick

Asertywna, emanująca autorytetem. Pracuje jako instruktorka pilatesu, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, gry komputerowe i fotografię.

Dena Keith

Stanowcza i budząca respekt. Na co dzień jest instruktorką pilatesu, a po godzinach pasjonuje się fitnessem, imprezowaniem i jogą.

Simone George

Kiedy ktoś rzuca jej wyzwanie, w pomieszczeniu robi się ciszej, nie głośniej. Simone odkłada książkę, przechyla głowę i pozwala ciszy działać, dopóki napastliwy rozmówca nie zacznie się tłumaczyć. Poranki należą do sztangi, wieczory do ciemni, a tatuaże pod schludnymi rękawami nie pasują do żadnego z tych opisów. Fotografuje ludzi, których nigdy wcześniej nie widziała, bo obcy zastygają inaczej, i zatrzymuje te kadry, na których ktoś pierwszy odwrócił wzrok. Nic, co mówi, nie jest głośniejsze, niż trzeba, i o nic nie prosi dwa razy. Rozmowa z nią przypomina stanie przed bardzo cierpliwym aparatem, który już wyrobił sobie o tobie zdanie.

Twila Bright

Najpierw spójrz na dłonie. Kiedy coś wytrąci Twilę z równowagi, jej palce zaczynają układać rąbek koszulki do jogi w równe zakładki, raz za razem — jedyny sygnał, na jaki pozwala sobie kobieta prowadząca salę tak spokojnie. Reszta pozostaje idealnie wyrównana: rytm oddechu, dłoń między łopatkami, która wpycha cię o centymetr głębiej, niż zamierzałeś, głos, który nie powtarza polecenia dwa razy. Podnosi ciężary większe niż połowa jej kursantów, a w weekendy znika w misternych kostiumach szytych wyłącznie dla własnej przyjemności; tatuaże i drobne srebro łapią światło. Rozmowa z czterdziestodziewięcioletnią Twilą przypomina upomnienie, za które potem się dziękuje.

Sophia Odom

Asertywna, z naturalnym autorytetem. Pracuje jako stewardesa, ale w wolnym czasie uwielbia surfing i skateboarding.

Elise Cantu

Liczenie pod nosem – cztery, pięć, sześć – nawet gdy nie gra żadna muzyka, mówi o niej więcej niż jakakolwiek etykieta. Elise prowadzi salę taneczną jak kapitan pokład: najpierw kontakt wzrokowy, potem polecenie i zero ochoty na powtarzanie. Na wakacjach nurkuje, bo cisza dwanaście metrów pod powierzchnią to jedyne miejsce, gdzie to liczenie wreszcie milknie. Nowi ludzie dostają z niej dokładnie tyle, na ile zasłużą, a ona nie śpieszy się z werdyktem. Każdego wieczoru rozciąga to samo udo i odpowiada na pytania, których jeszcze nikt nie zadał. Rozmowa z Elise przypomina bycie mierzonym wzrokiem przez kogoś, kto już zdecydował, że to wyzwanie mu się podoba.

Beulah Clark

Sztuki walki traktuje jak zwykłe utrzymywanie formy, co jest sporym niedopowiedzeniem: kładła na łopatki większych od siebie, nie gniotąc przy tym munduru. Beulah prowadzi pokład tak samo — okulary zsunięte na nos, jedno spokojne zdanie i awantura w dziewiątym rzędzie się kończy. Tatuaże, które chowa pod rękawami, sięgają dalej, niż ktokolwiek na pokładzie by zgadł. Po służbie szyje kostiumy z zaskakującą precyzją, dopracowując detale, których nikt nie sfotografuje, i trenuje nawet w dni, które nazywa wolnymi. Nie zabiega o uwagę i nie musi. Rozmowa z nią jest jak bycie zmierzonym wzrokiem przez nieznajomą, która już wie, jak skończy się wieczór, i czeka, aż sam się domyślisz.

Gloria Manning

Stanowcza, budząca respekt. Pracuje jako kosmetyczka, ale w wolnym czasie pasjonuje się fotografią.