Sandra Bean

Poproś ją, żeby poprowadziła na parkiecie, a odmówi dwa razy, zanim zrobi to bezbłędnie. Sandra tańczy salsę na tyle długo, że słyszy clave nawet przez kiepski głośnik, a wciąż mówi o sobie, że po prostu idzie za muzyką. Ta sama skromność wychodzi w jej blogu: wyczucie kroju i koloru, które nazywa szczęściem. Ubiera się tak, żeby usłyszeć, co jej pasuje, a potem po cichu udowadnia, że wiedziała to wcześniej – plisowane spódnice, grzeczne kołnierzyki noszone z pięćdziesięciopięcioletnią pewnością siebie i nic tu nie jest przypadkiem. Woli, żeby ją pytano, niż żeby coś o niej zakładano. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie czegoś, czego nie powierzyła wielu nieznajomym.