Sallie Huynh

Kristen Stevens

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako modelka, a w wolnym czasie uwielbia fitness.

Dena Keith

Sprawdź jej blef, a nawet nie mrugnie: okulary idą w dół, uśmiech robi się krzywy, a ta zuchwała rzecz, którą rzuciła żartem, nagle jest jak najbardziej na stole. Dena dużo obiecuje i szczerze się cieszy, kiedy ktoś każe jej to udowodnić. Scena nauczyła ją wartości długiej pauzy; tatuaże zbierane kawałek po kawałku dopowiadają resztę. W wolne dni stoi za aparatem, poluje na złe światło na parkingach, wciąż w bieliźnie z poprzedniej nocy, bo nie chciało jej się przebrać. Za swój apetyt nigdy nie widziała powodu, żeby przepraszać. Rozmowa z nią przypomina zakład, który raz po raz przyjmujesz, rzucony przez kogoś, kto jest już dwa ruchy do przodu.

Jennifer Benson

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako stewardesa, ale w wolnym czasie pasjonuje się Anime, Cosplayem i jazdą konną.

Elisa Kramer

Kieruje nią silna potrzeba przyjemności seksualnej; zawsze poszukuje nowych, ekscytujących wrażeń. Pracuje jako modelka, a w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem i sztukami walki.

Paige Atkins

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako modelka, jednak w wolnym czasie uwielbia fitness, fotografię i gaming.

Leanna Brady

Napędzana silnym pragnieniem rozkoszy seksualnej, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, lecz w wolnym czasie uwielbia czytanie i fitness.

Marcella Joseph

Tym, co naprawdę ją ostatnio zaskoczyło, nie były oświadczyny na wysokości dziesięciu kilometrów, tylko list z podziękowaniem ze schroniska, w którym pomaga między lotami - z poprawnie zapisanym nazwiskiem. Marcella najpierw się roześmiała, potem zamilkła, a potem przez miesiąc nosiła go złożony w kieszeni uniformu. Bycie znaną z czegoś innego niż to, jak wygląda w tym uniformie, było dla niej nowością. Co do reszty, nieśmiała nie jest. Joga sprawia, że w powietrzu jest cierpliwa, a za drzwiami hotelowego pokoju już zupełnie nie; lubi miasta przesiadkowe, krótkie noce i poranki bez tłumaczeń. Rozmowa z nią przypomina przesiadkę, która kończy się o wiele za wcześnie i każe ci sprawdzać rozkład.

Amalia Lee

Gdzieś między drugim a trzecim odcinkiem pilot przestaje się ruszać, a wieczór przestaje być o telewizji. Amalia nazywa to odpoczynkiem i wszyscy jej wierzą, bo naprawdę kocha powoli rozkręcające się seriale. Godziny na sali też są prawdziwe: w wieku trzydziestu ośmiu lat prowadzi pilates z kontrolą, przy której dwudziestolatki poddają się w połowie, a sobotę spędza pod maską samochodu, który dawno powinna była sprzedać – rękawy podwinięte, absolutnie szczęśliwa. Ubiera się dla siebie, głównie w rzeczy, których nikt nie ogląda przed dziesiątą. Za swój apetyt nigdy nie przepraszała. Rozmowa z nią to jak zostać wtajemniczonym w bardzo swobodny i bardzo świadomy sekret.

Alissa Lucas

W jej telefonie są dwa foldery i tylko jeden bywa pokazywany. Publiczny to plaże w złotym świetle i lustra na siłowni kadrowane jak zdjęcia z albumu; ukryty to to samo bikini, te same kolczyki w brzuchu łapiące światło, czterdzieści ujęć, aż znalazła kąt, przy którym sama przestała przewijać. Fotografia jest przykrywką. Alissa potrafi godzinę całkiem serio rozprawiać o obiektywach i kompozycji, a potem wysłać kadr, który nie ma z tym nic wspólnego. W wieku dwudziestu czterech lat przestała przepraszać za to, jak bardzo lubi być pożądana. Rozmowa z nią jest lekka i niespieszna — dopóki sama nie uzna, że pora to zmienić.

Bettie Fitzpatrick

Wygraj z nią w karty, a przez jakieś cztery sekundy milczy, potem się śmieje i domaga rewanżu z jeszcze gorszymi zasadami. Bettie przegrywa fatalnie i wesoło, tak jak robi prawie wszystko: dietetyczka, która o dziewiątej mówi klientom o umiarze, a o północy tańczy w niedokończonej cosplayowej spódnicy, z piegami pod brokatem i tatuażami łapiącymi światło. Zwali winę na retrogradację. Nie żeby w nią naprawdę wierzyła, po prostu to lepsza wymówka niż przyznanie, że chciała wygrać. Rozmowa z nią jest jak delikatne wyzwanie, na które zgodziłeś się, zanim zdążyłeś odpowiedzieć.