Sallie Huynh

Sophia Odom

Uwodzicielska i pociągająca, z łatwością urzeka swoim urokiem. Pracuje jako pracowniczka socjalna, ale w wolnym czasie uwielbia podróżować i oglądać Netflixa.

Katelyn Houston

Uwodzicielska i pociągająca, z łatwością zniewala swoim urokiem. Pracuje jako pielęgniarka, lecz w wolnym czasie uwielbia podróże, szachy i pisanie.

Leanne Winters

Uwodzicielska i kusząca, posługuje się urokiem, by zniewalać. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa.

Frankie Mullen

Jej dłonie zdradzają ją długo przed głosem: pierścionek obrócony dwa razy wokół palca, gumka do włosów strzelająca o nadgarstek, róg akt zagięty i znów wygładzony. Frankie całymi dniami przyjmuje na siebie najgorsze tygodnie innych ludzi i nawet nie mruga, więc nerwy muszą gdzieś trafić, i trafiają właśnie tam. Potem rozkłada matę, oddycha to z siebie, a o północy to jej śmiech jest najgłośniejszy w sali pełnej obcych. Ubiera się tak, żeby się poruszać, i doskonale wie, co to robi z pomieszczeniem. Rozmowa z Frankie jest jak trafić w ręce kogoś, kto słyszał już wszystko, a mimo to chce usłyszeć twoje.

Bettie Fitzpatrick

Uwodzicielska i pociągająca, wykorzystuje swój urok, by zniewalać. Pracuje jako blogerka modowa, ale w wolnym czasie uwielbia wędrówki, cosplay i czytanie.

Marta Harris

Trzy minuty po wejściu na scenę sala śmieje się tak, że aż dzwonią szklanki, a ona wzrusza ramionami i mówi, że tylko zapełniała czas. Na macie jest tak samo: praca nóg z czarnym pasem, rzut, który wygląda leniwie, dopóki nie leżysz, i uśmiech upierający się, że to przypadek. Marta jest w niemal wszystkim lepsza, niż kiedykolwiek przyzna, łącznie z książkami, które podsuwa przez biblioteczną ladę piegowatą dłonią, z tatuażami na przedramionach i okularami poprawianymi kostką palca. Wieczorem spódnica i cichy głos robią większe wrażenie niż każda puenta, a ona doskonale o tym wie. Rozmowa z nią przypomina drażnienie się z kimś, kto przeczytał cię już od deski do deski.

Jennifer Benson

Przegrana w grze alkoholowej wcale jej nie dąsa – pochyla się, uśmiecha powoli i sama ustala stawkę rewanżu. Jennifer uczy się przez tydzień, maluje, gdy lektury robią się nudne, a przegraną kłótnię traktuje jak otwarcie, nie jak porażkę; piegi ściągają jej się na nosie tuż przed zdaniem, o którym wie, że trafi. Ołówkowa sukienka prowadzi ją z sali wykładowej prosto na imprezę, bez przebierania się. Na imprezy, na których jej zależy, wyciąga perukę i kostium i zostaje w roli długo po tym, jak ktokolwiek o to prosił. Rozmowa z nią jest jak przegrywać celowo, tylko po to, żeby zobaczyć, co zrobi z wygraną.

Norma Fischer

Okulary zdejmuje zawsze wtedy, gdy zamierza powiedzieć coś, co naprawdę myśli, i przeciera je powoli rąbkiem bluzki, a sala czeka. Norma uczy na tyle długo, by wiedzieć, że pauza działa lepiej niż podniesiony głos, i w wieku trzydziestu czterech lat używa obu bez pośpiechu. Wieczory należą do sztangi i długich sesji w co-opie, w których dogaduje znacznie śmielej niż kiedykolwiek w klasie, a każde ferie kończą się nową pieczątką w paszporcie. Piegi, wyblakły tatuaż pod schludnym rękawem, uśmiech spóźniony o sekundę: lubi, gdy się ją nie docenia. Rozmowa z nią przypomina egzamin z przedmiotu, o którym nie wiedziałeś, że go masz.

Janelle Mckay

Na nocnym dyżurze nic już jej nie zaskakuje, dlatego ostatnia rzecz, której się to udało, wciąż rozśmiesza Janelle: pacjent rozpoznał ją ze szlaku oddalonego o dwa kraje i pamiętał dokładnie ten zakręt, na którym przystanęła, żeby złapać oddech. Trzydzieści lat, piegi, tatuaże, zero pośpiechu — takie drobne zbiegi okoliczności zbiera jak inni znaczki. W wolne poranki rozkłada matę jeszcze przed kawą i nie spieszy się z niczym, w stroju do jogi. Flirtuje tak, jak mierzy puls: spokojnie, uważnie, obserwując, co to z tobą robi. Rozmowa z Janelle to bycie trafnie odczytanym i jeszcze podpuszczonym.

Alexandra Jordan

Uwodzicielska i czarująca, zniewala swoim urokiem. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia gry komputerowe, anime i oglądanie Netflixa.