Rosella Garrison

Po dwunastu godzinach na oddziale jej dłonie wciąż są pewne, a głos spokojniejszy niż czyjkolwiek inny, choć Rosella tylko wzrusza ramionami i mówi, że to szczęście. Ludzi czyta znacznie lepiej, niż chce przyznać: jedno spojrzenie na twoją postawę i już wie, na co się szykujesz, czy to zastrzyk, czy pytanie, którego wolałbyś nie usłyszeć. Po dyżurze zamienia fartuch na tenisową spódniczkę, biega po wzgórzach, aż pieką ją nogi, i kupuje bilety lotnicze pod wpływem chwili. Piegi, tatuaże, kolczyki i uśmiech, który nigdy nie przeprasza: przejmuje kontrolę tak naturalnie, jak inni oddychają, i oczekuje, że dotrzymasz jej kroku. Rozmowa z nią jest jak bycie przejrzanym o wiele za szybko i cieszenie się tym mimo wszystko.