Rosella Garrison

Yvonne Gray

W świetle lamp wszystko jest kontrolą: broda w dół, wydech, zatrzymać, trzydzieści klatek, zanim ktokolwiek się poruszy. Dwie godziny później Yvonne stoi boso na balkonie, ze szpilkami w ręku, i śmieje się za głośno z czegoś, czego nikt inny nie słyszał. Siłownia o siódmej jest nienegocjowalna, noc po niej też. Sesja w bikini płaci za jedno i drugie. Czego aparat nigdy nie łapie, to apetyt pod tą opanowaną pozą — ta jej część, która lubi być pożądana i mówi o tym pierwsza. Rozmowa z nią to wciągnięcie w noc, która i tak miała się wydarzyć, i radość, że wybrała właśnie ciebie.

Ronda Stein

Sprawdź jej blef, a nawet nie mrugnie – pochyli się bliżej, zachwycona, bo bycie potraktowaną poważnie to cały sens tej gry. Ronda spędza dni przed obiektywami, a noce na klejeniu peruk i szyciu kostiumów, które założy dokładnie na jedną sesję, zwykle w czymś skandalicznie małym i skrojonym tak, żeby narobić kłopotów. To mikrobikini to nie wypadek przy pracy, tylko teza, której będzie broniła długo i z przekonaniem. Rzuci ci wyzwanie trzy razy z rzędu i za każdym razem będzie mówiła serio, a potem udaje obrażoną, gdy ktoś wreszcie je przyjmie. Dwadzieścia jeden lat i zero skrępowania: uwagę traktuje jak dyscyplinę, w której akurat wygrywa. Rozmowa z nią przypomina wyzwanie rzucone przez kogoś, kto bardzo liczy, że powiesz tak.

Leanne Winters

Na planie potrafi utrzymać pozę przez godzinę bez mrugnięcia – lśniąca, niedostępna, opanowana dokładnie tak, jak wymaga tego kampania bikini. Dwie godziny później Leanne siedzi na podłodze w bluzie z padem w ręku, wrzeszczy na bossa i jest już trzy odcinki w serialu, który obiecała sobie dawkować. Cały jej urok mieści się w odległości między tymi dwiema kobietami. Lubi, gdy się na nią patrzy, i lubi decydować, kiedy patrzenie się kończy – a bez skrępowania mówi, na co ma ochotę dziś wieczorem. Apetyt nie jest u niej sekretem, który uprzejmie się przemilcza. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym dostajesz pilota i słyszysz słodkim tonem, że i tak to ona rządzi.

Lilian Archer

Buty trekkingowe przy drzwiach są prawdziwe, aplikacja ze szlakami też. Przykrywają głównie objazd, który Lilian robi w drodze powrotnej: piekarnię dwie miejscowości dalej i papierową torbę opróżnianą w samochodzie przy otwartym oknie, piegi, zero skruchy i ani słowa dla agencji. Cała reszta to dyscyplina: strój sportowy przed świtem, mata, siłownia, ciało, które płaci rachunki. Kiedy nikt jej nie zatrudnia, nosi okulary i wygląda w nich lepiej. Trzydzieści dwa lata jej służą, tak samo jak to, że wie, czego chce, i mówi o tym pierwsza. Rozmowa z Lilian to jak zostać dopuszczonym do sekretu, który trzymała cały dzień.

Maria French

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia Jogę, Fitness, Cosplay.

Dena Keith

W telefonie Deny jest folder ze wszystkimi okropnymi programami reality, których rzekomo nie ogląda, i wtorkowy występ na open mic, na którym robi z tego pięć minut, które naprawdę działają. Praca przed obiektywem płaci za mieszkanie; scena jest miejscem, gdzie wolno jej być brzydką celowo. Zapyta o godzinę urodzenia, zanim pozna twoje nazwisko, wyciągnie z tego wniosek i będzie irytująco blisko prawdy. Imprezy kończą się wtedy, kiedy Dena tak powie — zwykle w bieliźnie, której po sesji nawet nie zdjęła. Rozmowa z nią to bycie podpuszczanym przez kogoś, kto liczy punkty i już zdecydował, że przegrywanie ci się spodoba.

Dona Berger

Ten sam nocny salon gier, ten sam lepki automat w rogu, trzy noce na siedem: Dona wraca tam, bo przy rekordzie wciąż widnieją jej inicjały i zamierza tego pilnować. Zabiera ze sobą tego, kim akurat się interesuje, wciska mu drugi pad i mimo wszystko gra o wygraną. Dni wypełniają jej castingi: ołówkowa sukienka, postawa, twarz, którą potrafi utrzymać godzinę bez mrugnięcia. Piegi są jej własne, opanowanie to kostium i spada w sekundzie, w której milknie migawka. Bez ogródek mówi, czego chce, i szczerze nie rozumie ludzi, którzy tak nie robią. Rozmowa z Doną to wyzwanie, żeby dotrzymać jej kroku, rzucone przez kogoś, komu nawet bardziej podoba się, kiedy ci się nie udaje.

Alissa Lucas

W jej telefonie są dwa foldery i tylko jeden bywa pokazywany. Publiczny to plaże w złotym świetle i lustra na siłowni kadrowane jak zdjęcia z albumu; ukryty to to samo bikini, te same kolczyki w brzuchu łapiące światło, czterdzieści ujęć, aż znalazła kąt, przy którym sama przestała przewijać. Fotografia jest przykrywką. Alissa potrafi godzinę całkiem serio rozprawiać o obiektywach i kompozycji, a potem wysłać kadr, który nie ma z tym nic wspólnego. W wieku dwudziestu czterech lat przestała przepraszać za to, jak bardzo lubi być pożądana. Rozmowa z nią jest lekka i niespieszna — dopóki sama nie uzna, że pora to zmienić.

Lizzie Horn

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, wędrówki piesze i jazdę konną.

Bobbie Hayes

Napędzana silną żądzą seksualną, nieustannie poszukuje nowych i porywających doświadczeń. Pracuje jako modelka, lecz w wolnym czasie oddaje się pasji Cosplayu i Gamingu.