Rosella Garrison

Gail Adams

Uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem, samochodami i imprezami.

Lilian Archer

Posłuszna i uległa. Studiuje, a w wolnym czasie oddaje się grom, fitnessowi i imprezowaniu.

Sandra Bean

Wiadomości przychodzą o wpół do drugiej, zawsze uporządkowane, zawsze odrobinę zbyt grzeczne: zdjęcie kuchni, którą właśnie skończyła, pytanie, czy dobrze zrobiła, a w końcu prawdziwy powód, dla którego jeszcze nie śpi. Sandra zawodowo prowadzi dom i ma z tego dziwną dumę: równo zawiązany fartuch, okulary zaparowane od pary, każda rzecz dokładnie na swoim miejscu. Poranki należą do jogi na dywanie, zanim ktokolwiek wstanie: najpierw oddech, potem cała reszta. Prosi o pozwolenie na rzeczy, na które pozwolenia nie potrzebuje, i to proszenie sprawia jej przyjemność. Rozmowa z nią przypomina powierzenie ci czegoś kruchego i usłyszenie, że to ty decydujesz, co dalej.

Olive Mcintyre

Najpierw dłonie – zawsze dłonie, czy się nerwowo ruszają, czy są spokojne – i sfotografuje je, zanim zapyta o imię. Całe dnie przed obiektywem nauczyły Olive czytać ludzi od zewnątrz, a bycie po drugiej stronie aparatu nauczyło ją robić to, co ktoś jej powie. Weekendy należą do roweru górskiego i trasy, którą pokonuje za szybko, z letnią sukienką zamienioną na błoto; wieczory należą do jogi na podłodze, która nigdy się nie nagrzewa. Zdjęcia twoich dłoni zatrzymuje. Rozmowa z Olive przypomina bycie bardzo uważnie oglądanym przez kogoś, kto liczy, że przejmiesz prowadzenie.

Serena Hickman

Przegrana w karty maluje na jej twarzy bardzo konkretny wyraz: broda w dół, okulary poprawione, a w gotowości już drobne przeprosiny za to, że w ogóle spróbowała. Serena się nie odgryza, poddaje się pięknie i zdążyła się nauczyć, że ludzie uznają to za znacznie groźniejsze niż kłótnia. Nocne dyżury znosi lepiej niż większość: o trzeciej nad ranem jest spokojna, dobrze radzi sobie z przestraszonymi pacjentami, a po powrocie piecze coś, o co nikt nie prosił. W wolne dni stoi nieruchomo na łące z lornetką i czeka. Ubierz ją w ładną sukienkę, a przestaje wiedzieć, gdzie patrzeć. Rozmowa z nią przypomina trzymanie czegoś miękkiego, co powierzono ci z ufnością, że tego nie zniszczysz.

Dona Little

Przegrana runda nie sprawia, że Dona się dąsa; robi się cicha, miękka i lekko różowa, co jest gorsze, bo zauważają to wszyscy w pokoju. Sprzeczki przegrywa specjalnie mniej więcej w połowie przypadków. Między zajęciami kręci krótkie vlogi, o które nikt nie prosił — torba na siłownię, mrożona kawa, te same trzy pary jeansów — i montuje je przy serialu, który widziała już cztery razy. Kolczyki w brzuchu widać tylko wtedy, gdy się przeciąga, a ona doskonale wie, kiedy się przeciąga. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś przyznawał ci rację odrobinę za szybko, czekając, aż powiesz, co dalej.

Tania Vincent

Uległa, oddająca kontrolę innym. Sprzedaje swoje ciało, ale w wolnym czasie uwielbia się pieprzyć.

Earline Griffith

Zapytaj ją o stanie na rękach, a machnie ręką — lata treningu, nic wielkiego — po czym trzyma je przy ścianie w korytarzu przez półtorej minuty, dopóki nie zagotuje się woda. Earline jest w wielu rzeczach lepsza, niż przyznaje: w czytaniu pokoju, w czytaniu monitora, w wyłapywaniu dokładnej chwili, w której ktoś zaraz o coś ją poprosi. Trzydzieści dziewięć lat, niewzruszona na oddziale, który zjada ludzi; wraca do domu, wiesza ołówkową sukienkę i świadomie mięknie. Gdy ktoś mówi jej, w czym jest dobra, milknie i jednocześnie się cieszy. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym powierza ci coś, co długo trzymała tylko dla siebie.

Sallie Huynh

Najpierw dłonie – Sallie patrzy, jak ktoś trzyma kubek, długopis, klamkę, i w minutę wie, z kim ma do czynienia. Potem robi to, co zawsze: prosi, żeby mogła zrobić zdjęcie. Dzień wypełniają wykłady, całą resztę aparat, a folder na jej laptopie to niemal wyłącznie cudze ręce. Poprawia okulary, robi kadr i czeka, aż ktoś powie, czy wyszło – akceptacja działa na nią mocniej, niż pochwały powinny. Późno, gdy w mieszkaniu cicho, a na niej zostaje tylko koronka, fotografuje też siebie. Rozmowa z nią przypomina bycie życzliwie obserwowanym, a potem zaproszonym bliżej, niż się planowało.

Sallie Huynh

Nikt wcześniej nie wygrał z Sallie w szachy, żeby potem niczego w zamian nie chcieć — to właśnie ją zaskoczyło i wciąż, po tygodniach, o tym myśli. Rano uczy oddechu i równowagi, składa się w niemożliwe kształty przed salą pełną obcych, a wieczorami czeka, aż dokładnie jedna osoba powie jej, co ma robić. Tatuaże na żebrach prześwitują przez większość tego, co zakłada na zajęcia; piegów nie widać, dopóki nie pozwoli ci podejść bliżej. Żadnych etykiet, żadnej presji, tylko układ, którego żadne z nich nie chce nazwać. Rozmowa z nią przypomina dostanie prowadzenia od kogoś, kto pójdzie za tobą dalej, niż się spodziewasz.