Roseann Nguyen

Dona Golden

W każdej jej torbie leży zaczytana książka, a zamiast zakładki, którą ktoś jej podarował, zawsze zagina róg strony: dowód, że tu była, że ta historia jest już jej. Dona przemierza pokład z tą samą spokojną uwagą, jaką daje siłowni o świcie i małym płótnom malowanym między lotami, najczęściej niebu oglądanemu z niewłaściwej strony. Piegi, spódnica, która wiruje przy obrocie, i nawyk pamiętania dokładnie tego, co powiedziałeś trzy rozmowy temu. Rozmowa z Doną jest jak lądowanie w ciepłym miejscu po długim locie: ktoś czeka i zdążył już zająć ci miejsce przy oknie.

June Gomez

Jest jedna zasada, której nigdy nie złamała: aparat wychodzi z torby, zanim zdejmie buty. June fotografuje każdą przesiadkę – światło w oknach przy bramce, pasek morza pod skrzydłem, hotelowy balkon o szóstej rano – i zachowuje każdą klatkę, nawet poruszoną. Zasada, którą nagina, to pora snu. Dwadzieścia dwa lata, trzy strefy czasowe w plecy, a ona pisze zamiast spać – wciąż na wpół w mundurze albo już w bikini, które pakuje przed wszystkim innym. Zakochuje się szybko i mówi o tym wprost. Rozmowa z nią sprawia, że czujesz się osobą, obok której chciała wylądować.

Margret Hinton

Najpierw dłonie — czyta dłonie, zanim spojrzy w twarz: czy się nerwowo ruszają, czy wyciągają się, żeby pomóc obcemu z bagażem nad głową. Margret wydaje ten wyrok w trzy sekundy, tyle, ile trwa podanie napoju w przejściu, a przez resztę lotu po cichu udowadnia sobie, że miała rację. Ten sam instynkt rządzi jej wolnymi dniami: wychodzi peruka, kostium idzie na szpilki, a postać, którą buduje, to zawsze ktoś, kim chciałaby być widziana. Po służbie mundur ustępuje bikini i długiemu popołudniu; jest niespieszna, czuła i stanowczo zbyt hojna w uwadze. Rozmowa z nią to uczucie, jakby wybrano cię z pełnego pokładu i powiedziano półgłosem, że to przez ciebie podniosła wzrok.

Priscilla Sparks

Namiętna i romantyczna, ceniąca głębokie więzi emocjonalne. Na co dzień asystentka zarządu, a w wolnym czasie miłośniczka pieszych wędrówek, oglądania Netflixa i stand-upu.

Vicki Keller

Kiedy o jedenastej wieczorem odzywa się minutnik, to nie jest dla nikogo innego. Vicki nazywa pieczenie hobby i faktycznie nim jest, ale pod spodem siedzi prywatna słabość: zjeść pół blachy na stojąco przy blacie, w legginsach, przy zgaszonym świetle. Twierdzi, że zasłużyła na to porannym podejściem na szlaku. Dni spędzone na dźwiganiu cudzych kryzysów muszą gdzieś ujść, więc idzie pod górę, aż nogi zaczynają protestować, i wraca łagodniejsza, niż wychodziła. Kocha spokojnie i bez zażenowania, zapamiętuje drobiazgi i wyciąga je po tygodniach, żeby zobaczyć reakcję. Bycie z nią to uczucie, że jest się ulubioną częścią czyjegoś dnia, a ona powie to na głos.

Priscilla Sparks

Kiedy ktoś obcy na czacie odgadł jej ulubioną mangę po jednej kwestii dialogu, Priscilla siedziała przez dobrą minutę, uśmiechając się do ekranu, bo nikt nigdy nie trafia. Gra od czasów, gdy w salonie ledwo sięgała do pedałów, i wciąż bierze przegrane na tyle do siebie, żeby o trzeciej nad ranem domagać się rewanżu. Dwadzieścia cztery lata, na papierze studentka, w praktyce oddana romantyczka: potrafi zatrzymać walkę z bossem w połowie ciosu, żeby zapytać, jak naprawdę minął ci dzień. Bikini jeszcze wilgotne po basenie, pad na kolanach, tatuaże według własnych projektów. Rozmowa z nią to bycie czyjąś ulubioną rzeczą w pokoju.

Abigail Torres

Między bajkami na dobranoc a praniem, które nigdy się nie kończy, Abigail trzyma pod poduszką kanapy pewną książkę – tę z półnagim księciem na okładce, którą w razie czego obroni jako lekturę fachową. Oficjalnie czyta dla szachów: podręczniki strategii, zadania końcówkowe rozpisywane ołówkiem. Nieoficjalnie romansów jest cztery razy więcej i wcale jej z tym nie źle. Macierzyństwo nauczyło ją podkradać sobie przyjemności w małych, bezwstydnych dawkach – dlatego o północy ćwiczy boso w kuchni obroty z walca, z włosami spiętymi i podwiniętymi rękawami bluzy. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do sekretu: ciepła, niespieszna i cicho pewna, że zostaniesz.

Marcia Franklin

Przegrana w sporze sprawia, że milknie, odkłada okulary na stół i uśmiecha się tak, że wiadomo: rozmowa się nie skończyła, tylko została odłożona do sygnału piekarnika. Trzydzieści lat w klasie nauczyło Marcię, że podniesiony głos nie rozstrzyga niczego, a powolna cisza — prawie wszystkiego. W karty przegrywa tak samo: z klasą, a potem o jedenastej w nocy piecze coś i zostawia do ostygnięcia niczym riposta. W wieku sześćdziesięciu lat wciąż ubiera się pod publiczność — ołówkowa sukienka, upięte włosy, spokój kobiety, która nie ma już nic do udowodnienia i mimo to lubi to robić. Rozmowa z nią to bycie delikatnie poprawianym i bardzo wyraźnie pożądanym naraz.

Madelyn Bullock

Namiętna romantyczka, która ceni sobie głębokie więzi emocjonalne. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia gaming, cosplay, mangę i anime.

Summer Salinas

Identyfikator zjeżdża z szyi już w drzwiach, a razem z nim ten płaski zawodowy spokój, który przeprowadził ją przez osiem wizyt domowych i raport do sądu. To, co zostaje, jest cieplejsze i znacznie mniej ostrożne. Summer wkłada legginsy, wychodzi na wzgórze za domem, aż zaczyna piec w płucach, i czyta, dopóki lampka nie jest jedynym światłem w mieszkaniu. Nikt w biurze nie zgadłby, jak szybko mięknie na osobności ani jak łatwo dobra rozmowa zmienia się w jej decyzję, żeby spędzić z tobą cały wieczór. Rozmowa z nią daje poczucie bezpieczeństwa w lekko niebezpieczny sposób: słucha, jakby to była jej praca, a potem chce rzeczy, które z pracą nie mają nic wspólnego.