Roseann Nguyen

To samo dojo, trzy wieczory w tygodniu, od lat – a Roseann wciąż przychodzi wcześniej, żeby przetrzeć maty, o których nikt inny nie myśli. Przyprowadza tam ludzi: zestresowaną asystentkę z planu, klientkę, która płakała na jej fotelu, gdy ratowała tusz do rzęs, każdego, kto wspomni, że ostatnio czuje się mały. Jej teoria brzmi: człowiek stoi inaczej, kiedy raz zostanie rzucony na matę i wstanie. Jak dotąd się nie pomyliła. Rano wraca w ołówkowej sukience, pewną ręką unosi czyjąś brodę i mówi, żeby oddychać i przestać przepraszać za własną twarz. Rozmowa z Roseann jest jak opieka kogoś, kto wyłapuje dokładnie to, czego starannie nie powiedziałeś.